Written by 14:00 Autisme • 8 Comments

Autisme, afspreken en afspraken & de zorgen erover

autisme, afspreken en afspraken

De auto had ik geparkeerd aan de rand van een meer. Ik tikte met mijn vingers op het stuur. Ik had nog geen moment nodig om uit de auto te komen, want zij kwam op de fiets. Lang heb ik niet op haar hoeven wachten, maar mijn handen plakte toch wat aan elkaar. Ze lachte heel sympathiek. Daar hou ik van, dacht ik bij mezelf. En een gesprek beginnen ging hartstikke goed. De volgende keer dat we elkaar zagen gingen we frietjes eten. Dat was vooral heel erg lekker, maar betekende wellicht ook het eerste scheurtje in de vriendschap. Autisme, afspreken en afspraken maken gaan goed samen. Toch gaat het niet altijd vanzelf. 

De drie a’s zorgt voor onenigheid. Ik wil graag afspreken met anderen, maar ik word hierin geleid door gedachten. Gedachten die twijfels hebben of ik dat goed kan, of mijn eigenwaarde niet wordt belemmerd. Of de ander het wel prettig vind om bij mij te zijn. Desondanks vind ik het juist leuk om mogelijke nieuwe vrienden te ontmoeten. Het maakt de dag lichter, want je kunt opnieuw met iemand beginnen. Toch zijn het maken van afspraken niet gemakkelijk. Enkel het plannen van een datum is vaak al een ding. Dan wil ik de handdoek al in de ring gooien, omdat ik niet de enige wil zijn die moeite doet. Het mooiste komt van twee kanten. 

Lees ook: Basiskennis over autisme in persoonlijk sausje | Column

Uit chemie ontstaan

Het voelt alsof mij onrecht wordt aangedaan als iemand zijn afspraken niet nakomt. Er kan altijd iets tussenkomen of dat je van gedachten verandert, maar zeg het mij. Alleen op die manier weet ik het en kan ik jou helpen. En er is een kans dat ik mijzelf daar ook mee help. Ik zie het als een deel van de afspraak dat er verwachtingen worden uitgesproken. Het is fijn, maar dat hoeft niet. De meest mooie gebeurtenissen ontstaan immers uit chemie. 

Autisme, afspreken en afspraken 

Al met al bekijk ik het positief. Zowel als de afspraak doorgaat en ik een nieuwe vriendschap mag opbouwen, maar ook als deze wordt afgezegd. Dan heb ik een leeg gat die ik echt wel kan opvullen. Het is een kwestie van omdenken. Al vind ik dat op zo een moment vaak lastig, van de teleurstelling. Ik sloot je op in mijn armen. Duwde je weg uit mijn armen, maar raakte je nooit kwijt uit mijn gedachten. Uiteindelijk komt het erop neer dat het gaat zoals het gaat. Blijf jezelf, want je bent goed genoeg voor jezelf. En daarmee dan toch ook voor anderen?

Uitgelichte afbeelding door Joe Green on Unsplash.

No votes yet.
Please wait...
Close