Column | De stapel met lekkernijen

Mijn buik begint te knorren. Steeds harder en harder. Zelfs voor de mensen aan de overkant van de weg is het te horen. En ik kan je vertellen dat dat niet goed is. Ik verlaat de plek achter mijn bureau om beneden een kijkje te nemen. Even blijf ik staan achter de bank om te kijken wat er in de woonkamer gebeurd. Niet veel. Dat kan ik je vertellen. Mijn maag knort nog steeds alles bij elkaar. Het begint erop te lijken dat mijn buik zo een hand vormt en er zelf etenswaren intrekt. Dat moet ik niet laten gebeuren.
De resten van de snack van zaterdagavond staan in een stapel van lekkernijen opgesteld op het aanrecht. Als een muis die niet gezien wil worden beweeg ik mij voort. Even kijken wat we hebben. Mijn reukorgaan meent iets te herkennen van borrelnootjes, spekchips en pepernoten. Ze zijn er weer en dat nog niet eens halverwege september. Ik mik chipjes in de vorm van een hart in een bak, gevolgd door de borrelbootjes en een dikke laag aan pepernoten. Dit is mijn snack voor de zondagmiddag. Als een wolf sluip ik door de woonkamer terug naar mijn eigen honk. Als je me kent, weet je wellicht hoe dat eruit kan zien.
Toen ik aan het aanrecht stond, viel het mij op. Deze stapel van lekkernijen. Steevast staat het op deze plek. En dan ook nog eens op de zondag. Ideaal voor als ik met trek beneden kom. Oh wacht, dat is vaak. Heel erg vaak. Als ik niet oppas, dan zijn alle bakken leeg voor je het weet. Behalve van de spekchips. Daar ben ik geen fan van. Ik zit terug boven met mijn bak gevuld. Van de pepernoten geniet ik. De hartenchips leg ik in een waaier op mijn bureaublad. Eén voor één werk ik ze weg. Maar de borrelnootjes, daar ruiken mijn handen nog steeds. En, ik heb niet alles opgegeten. De stapel houdt nog steeds stand.


Het e-book van De Jongen is te koop vanaf maandagavond 13 november 2017. Bekijk hiervoor het bestelformulier.

Loading Likes...

40 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *