Column | Het is niet voor niets rood

Het rode licht van het stoplicht brandt in mijn ogen. Om mij heen zie ik verscheidene mensen die om zich heen kijken. Ze kijken alsof ze worden achterna gezeten door een dementor. Dan zou ik ook willen rennen. Maar ja, denk ik dan. Die verkeerslichten zijn toch niet voor niets op deze plek neergezet?

Voor mij staat een bejaarde vrouw. Ze heeft slap, grijs haar en een bruinleren tasje op haar rug. In een opslag komt er een woord bij mij op. Eigenwijs. Zoals ik had verwacht gaat ook de wereld voor haar te langzaam. De auto’s zijn langs geraasd en voordat de verkeerslichten op groen konden springen, is deze vrouw aan de overkant. Hierdoor vraag ik mij af. Waarom staan er nog verkeerslichten als wij er toch niets van aan trekken?

Gevaarlijk. Geen andere opmerking kan ik hierbij verzinnen. Voor mij is het een groot raadsel waarom je door zou lopen terwijl je duidelijk op de basisschool hebt geleerd dat je dient te wachten. Dat rode licht is er om aan te geven dat er ander verkeer voorrang geeft. Ook al komt er niets aan. Het is mijn mening dat je moet blijven wachten. De wereld is te gehaast. Iedereen wil sneller en sneller bij de bestemming komen. Het lijkt wel of de mensen vergeten zijn dat het gevaarlijk is om door rood te lopen. Als ik eerlijk mag zijn denk ik dat er hierdoor veel ongelukkig gebeuren. Je moet als bestuurder remmen voor de mensen die denken nog snel even naar de overkant te kunnen sluipen.

Het stoplicht verandert van kleur. Ik steek over. Even kijk ik over mijn schouder wat er achter mij gebeurd. Het verkeerslicht heeft inmiddels weer zijn rode kleur aangenomen. Zoals ik al had verwacht, lopen er drie mensen op de straat. Ik schud mijn hoofd maar en kijk vooruit.

Het is niet voor niets rood

Loading Likes...

19 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *