Column | Mijn paniekaanval van afgelopen zomer

Het was midden in de zomer. Samen met iemand anders was ik thuis. We zaten ieder achter onze laptop. Toen kwam voor mij een beangstigend gevoel. Iets wat ik niet eerder had gevoeld. Het leek of de muren op mij afkwamen en mijn luchtwegen werden afgesloten. Ik ging op de bank liggen en wachtte af wat er ging gebeuren. Na een paar minuten begon mijn lichaam te schokken. Ik keek om en voelde mijn ogen groter worden. Voor het eerst had ik een paniekaanval bij mijzelf meegemaakt. Ik heb leukere dingen onder ogen gezien. Voor alles is een eerste keer, dat blijkt wel weer.

Mijn lichaam voelde koud en klam aan. Daarbij kwam nog eens dat ik mij kapot voelde. Gebroken wel te verstaan. Door de schokken van mijn lichaam was ik uitgeput. Degene die achter in de kamer zat, hurkte bij mij neer. Ik keek haar aan. ‘Ik heb een paniekaanval gehad hé?’ vroeg ik haar. Ze pakte mijn hand vast en ik begon te huilen. Dat lucht op als je dan klaar bent. Wel kreeg ik nog even een sneer omdat ik niet had gezegd hoe ik mij voelde. Ik kon aan mijn lichaam merken dat er iets niet goed zat.

De week erop zocht ik pagina’s vol over paniekaanvallen. Autisme wordt vaak geassocieerd met angsten. Stress is hier bij mij vaak een oorzaak van. Zo had ik besloten om haptotherapie te gaan doen. Dit is echter aan de dure kant. Het zit namelijk niet in mijn zorgpakket. Zo ben ik voor mijn klachten, waaronder stevige rugpijn, energetische behandeling gaan volgen. Daar kon je eerder al meer over lezen. Gelukkig werkt dit goed en heb ik handvaten om mij rustiger te ‘maken’. Mindfulness is hier één van. Na deze ervaring heb ik nooit meer een paniekaanval gehad. Je snapt wel dat ik dat graag zo wil houden.

Mijn paniekaanval van afgelopen zomer.png

Photo by Madison Grooms on Unsplash

No votes yet.
Please wait...

28 Comments

  1. Ik heb een vriendin die hier mee kampt en voor iemand die dit nog nooit zelf ervaren heeft is het heel moeilijk er een voorstelling van te maken. Zij heeft het mij eens proberen uit te leggen maar ik denk dat je het pas echt kunt begrijpen als je het zelf een keer hebt meegemaakt he ?
    Het komt zomaar uit het niets ? Dat is toch beangstigend..

  2. laylabloglife schreef:

    Gelukkig heb je het niet meer voor en hopelijk gebeurt dit ook niet meer. Het moet zkeer een onfijn gevoel opwekken… Veel succes verder!

  3. Marleen Hartog schreef:

    Wat heftig! Goed dat je onmiddellijk actie hebt ondernomen, en met resultaat zo te lezen.

  4. Mamaexpert Nele schreef:

    Lijkt me behoorlijk lastig. Gelukkig dat je er mee leert om te gaan. Succes!

  5. Mijn man heeft een langdurige angststoornis gehad ben er een soort expert in geworden. Zelf ook weleens een paniekaanval gehad toen het ergens te druk was en me benauwd voelde.

  6. Karlien schreef:

    Oooh eng is dit! Ik heb het nog nooit meegemaakt maar mijn ex had wel dergelijke aanvallen. Moeilijk om hierop te reageren. Hopelijk vindt je het juiste om hier mee om te gaan!

  7. Maargy | M schreef:

    Heftig zeg! Wat lijkt me dat eng inderdaad als je zoiets bij jezelf voelt. Goed hoe je ermee omgaat en ik hoop voor je dat ze noooooit meer terugkomen!

  8. MamaPlaneet schreef:

    Vervelend van je paniekaanval. Haptotherapie is inderdaad erg prijzig en vaak wordt het niet vergoed. Meditatie een optie?

  9. kimbuining schreef:

    Wat ‘fijn’ dat je het nooit meer hebt gehad. Helaas heb ik tijdens mijn burn-out echt jarenlang paniekaanvallen gehad. Wat een hel. Ik kan het niet anders beschrijven. Mocht je het ooit weer krijgen en tips willen, mail gerust!

  10. Nicole Orriëns schreef:

    Een paniekaanval lijkt me inderdaad heel naar, en heel angstig. Fijn dat je sindsdien er niet nog eentje hebt gehad.

  11. Elke schreef:

    Zo heftig zeg! Maar wel goed dat je er geen meer gehad hebt!

  12. Manon schreef:

    Lijkt me heel erg vervelend en best wel heftig dit maar wel fijn dat je er mee om kan gaan en dat je er geen meer hebt gehad.

  13. ekebrouwer schreef:

    Jeetje, wat een nare ervaring lijkt me dit joh! Knap hoe je er zo over kunt schrijven en dat je hulp zoekt! Ik hoop dat je het nooit meer mee hoeft te maken!

  14. mamasliefste schreef:

    Wat heftig om mee te maken. Ik hoop ook voor je dat je het niet nog een keer hoeft mee te maken

  15. susanzielhuis schreef:

    Ik heb er ook veel last van gehad en blijf er gevoelig voor, maar moet zeggen dat ik al een paar jaar geen last meer heb gehad (knock-on-wood). Knap dat je dit zo deelt en weer fijn om te lezen natuurlijk. Geen poespas, gewoon hoe het is. Top!

  16. Schrijfhart schreef:

    Wat goed dat je hier zo open over schrijft. Ik heb echt bewondering voor hoe je ermee omgaat. Je bent een mooi mens

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.