Column | Mijn paniekaanval van afgelopen zomer

Het was midden in de zomer. Samen met iemand anders was ik thuis. We zaten ieder achter onze laptop. Toen kwam voor mij een beangstigend gevoel. Iets wat ik niet eerder had gevoeld. Het leek of de muren op mij afkwamen en mijn luchtwegen werden afgesloten. Ik ging op de bank liggen en wachtte af wat er ging gebeuren. Na een paar minuten begon mijn lichaam te schokken. Ik keek om en voelde mijn ogen groter worden. Voor het eerst had ik een paniekaanval bij mijzelf meegemaakt. Ik heb leukere dingen onder ogen gezien. Voor alles is een eerste keer, dat blijkt wel weer.

Mijn lichaam voelde koud en klam aan. Daarbij kwam nog eens dat ik mij kapot voelde. Gebroken wel te verstaan. Door de schokken van mijn lichaam was ik uitgeput. Degene die achter in de kamer zat, hurkte bij mij neer. Ik keek haar aan. ‘Ik heb een paniekaanval gehad hé?’ vroeg ik haar. Ze pakte mijn hand vast en ik begon te huilen. Dat lucht op als je dan klaar bent. Wel kreeg ik nog even een sneer omdat ik niet had gezegd hoe ik mij voelde. Ik kon aan mijn lichaam merken dat er iets niet goed zat.

De week erop zocht ik pagina’s vol over paniekaanvallen. Autisme wordt vaak geassocieerd met angsten. Stress is hier bij mij vaak een oorzaak van. Zo had ik besloten om haptotherapie te gaan doen. Dit is echter aan de dure kant. Het zit namelijk niet in mijn zorgpakket. Zo ben ik voor mijn klachten, waaronder stevige rugpijn, energetische behandeling gaan volgen. Daar kon je eerder al meer over lezen. Gelukkig werkt dit goed en heb ik handvaten om mij rustiger te ‘maken’. Mindfulness is hier één van. Na deze ervaring heb ik nooit meer een paniekaanval gehad. Je snapt wel dat ik dat graag zo wil houden.

Mijn paniekaanval van afgelopen zomer.png

Photo by Madison Grooms on Unsplash

Loading Likes...

28 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *