Heb ik niet geluisterd? | Column

Heb ik niet geluisterd?

Mijn ogen zeggen niets, maar in gedachten zeg ik heel hard: Nee! Heb ik niet geluisterd? Ik kan mij niet meer herinneren wat je hebt gezegd. Of wanneer je het hebt gezegd. Maar jij onthoudt toch altijd alles? Dat klopt, maar nu even niet meer. Ik pak mezelf terug op mijn eigen woorden. Hoe erg is dat, zonder een vraagteken. Het moge duidelijk zijn dat ik niet heb geluisterd. Voor mijzelf is het geen ramp. Al had ik liefste onthouden wat er tegen mij is gezegd. Nee, ik vind het erger voor de ander. Die irriteert zich eraan. Ik kan nu eenmaal niet alles meer onthouden.

Maar Mitchel, wat is er veranderd? Dat is wat ik mijzelf nu afvraag. Wil je niet naar mij luisteren? Natuurlijk wil ik naar je luisteren! Waarom doe je het dan niet? Dat is de vraag die ik mij stel. Ik denk na en kom uiteindelijk tot de volgende conclusie. Ik ben te druk. Mijn geheugencapaciteit wordt opgeslokt door andere dingen. Werk bijvoorbeeld, of scouting, of de gedichtenbundel die ik aan het schrijven ben. Daar gaat de meeste aandacht naartoe. Heel irritant, maar ik denk voor veel mensen herkenbaar.

Het spijt mij dat ik niet heb geluisterd. Ik zit nu in het schemerdonker deze column te schrijven en ik voel me gewoonweg klote. Gelukkig zie ik in de verte de laatste zonnestralen vervagen. Dat is een positief puntje aan deze 1 oktober. Nu ga ik moeten nadenken over hoe ik beter naar jou kan gaan luisteren. Niets is zo vervelend als iemand die je negeert. Een eerste truc is om mijn telefoon links te laten liggen. Al voelt dat misschien aan als mijn geheugen. Ik weet dat de mijne groter is. Ik wil weer kunnen zeggen dat ik alles weet. Dan hoef ik mij voorlopig niet op mijn woorden te letten. Dat deed ik toch al niet. Dan zeg ik nu met vochtige ogen, ajuus.

Heb ik niet geluisterd?

Photo by Bruce Dixon on Unsplash

Loading Likes...

16 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *