Column | Knuffelkanon voor het echte geluk

Knuffelkanon

Ik geef je een dikke knuffel. Het liefste geef ik je er nog meer, maar er zit niet meer in het kanon. Voor alles is er een limiet en zo ook voor de omhelzingen die zijn ingesteld in het knuffelkanon. Iedereen verdient de liefde om elkaar bij een begroeting de armen om elkaar te slaan of ‘s avonds samen de nacht in te gaan. Wanneer mijn dekens zijn opgewarmd, kijk ik naar het plafond en zie ik zowaar alleen maar wit plamuursel. Waar blijft mijn eigen knuffelkanon? Eenieder heeft behoefte aan een stevige omhelzing en dat moet ik het openbaar mogen. Mee eens?

In de Metro vond ik een artikel over knuffelen. Dat is namelijk erg gezond en wel om vijf redenen. Als je logisch redeneert, kom je er wel op uit. Door knuffels uit te delen ervaar je minder stress, knuffels nemen je woorden over en het maakt je beter in communiceren. Het belangrijkste wat er uit het onderzoek is gekomen, is dat knuffelen je gelukkiger maakt. Ik ben jaloers op degene die dit onderzoek heeft mogen uitvoeren, want zonder knuffelen viel er niets te meten. Dat was pas een knuffelkanon geweest. Het fijnste aan een lieve omhelzing is het wegzakken van de stress van het doorgaande leven. De liefde van dat moment laat mij alles vergeten.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

Verspreid de liefde

In een televisieprogramma werd duidelijk hoe tolerant Nederland is naar homo’s, lesbiennes en transgenders. Voor de buitenwereld zijn wij het meest tolerante land, maar in werkelijkheid is er nog een overwinning te begaan. De presentatoren gingen de stad in om te horen hoe mensen denken over kusjes en knuffels op straat. Ik vind het pijnlijk om te zien hoe dit mensen afschrikt. De liefde moeten we juist verspreiden, want daarop is onze wereld gebaseerd. Of niet soms? Mensen kijken écht weg als een stel elkaar omhelst of een kus geeft en dat vind ik onacceptabel. Daarom glimlach ik in het vervolg als iemand de liefde in het openbaar laat zien.

Het knuffelkanon gaat slapen

Het plafond waar ik nog altijd naar staar, kleurt langzaam zwart. Mijn oogleden hangen zwaar en voeren mij weg naar dromenland. Ik heb lang nagedacht over knuffelen en mijn conclusie is dat ik die soms nodig heb. Mocht ik je dus in de armen vallen dan is er niets aan de hand. Ik heb stofjes oxytocine nodig en die krijg je door te knuffelen. We zoeken immers allemaal naar geluk.

Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash

Loading Likes...

15 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *