Column | Bang tegenover een begraafplaats te wonen?

Tegenover een begraafplaats wonen

‘Waar woon jij dan?’
‘Ik woon aan de doorgaande weg. Tegenover een begraafplaats.’
‘Tegenover de begraafplaats? Vind je het niet eng om daar te wonen? Denk je niet dat het daar spookt? Ik zou het niet prettig vinden om daar te wonen.’
‘Ik weet niet anders. Ik ben geboren in dat huis. Het enge is er dan wel vanaf. En nee, die mensen zijn dood. Zelf zijn zij niet meer in staat om te spoken.’
‘…’
‘Er is niks om bang voor te zijn. Vanaf de buitenkant zie je een muur en lijkt het op een park. De grote poort is wellicht wat vreemd om te zien, maar die mensen moeten ergens binnen worden gebracht.’
‘Je vindt het dus echt niet erg om tegenover een begraafplaats te wonen?’
‘Ik heb daar echt geen moeite mee.’

Slapend rijk door de poort

‘Op zondag zou ik slapend rijk kunnen worden als ik vijf euro vraag voor eenieder die de poorten betreed. Echt slapend rijk. Het is zo druk bij al die botten zonder vlees dat er meer mensen over de begraafplaats lopen dan in het bos.’
‘Mitchel, dat kun je toch niet zeggen.’
‘Hoezo niet? Dat hoor je toch. Dat is het enige wat je zeker weet in het leven. Dat je dood gaat. Met feestdagen kunnen de prijzen omhoog, want de vraag om de begraafplaats te bezoeken wordt groter.’
‘Halleluja.’

Grapje: tegenover een begraafplaats wonen

‘Doe alsjeblieft de poort open. Ik kan niet meer. Mijn buik doet pijn en ik zie de kamer draaien.’
‘Hahahaha!’
‘Ja, echt hoor. Je mag van mij de poort opengooien, want zonder pijn is het leven een stuk verdraaglijker.’
‘Je tijd is nog niet gekomen. Ik ben bang dat je je tijd op aarde nog even moet uitzitten. Neem tenminste een aspirientje. Waarom vind je het zo leuk om tegenover een begraafplaats te wonen?’
‘Er zijn geen mensen die ’s avonds je kamer inkijken, over de dood zijn goede grapjes te maken en ik ben redelijk geobsedeerd door het onderwerp.’
‘Geobsedeerd over de dood?’
‘Ja, ik denk er graag over na. Je moet weten of je wilt worden begraven of gecremeerd, niet dan? De dood heeft iets mysterieus wat mij aangrijpt. We weten alsnog niet hoe het voelt om echt dood te zijn. We fantaseren er alleen over.’

‘Zo is het om tegenover een begraafplaats te wonen. Niet eng. Gewoon mysterieus.’

Photo by Ashim D’Silva on Unsplash

Loading Likes...

11 Comments

  • Ik kom eigenlijk weinig op begraafplaatsen. Meestal om afscheid te nemen, naderhand ga ik er niet meer langs. Merendeels omdat ik niet van de treurige sfeer op zulke plekken houd. Dit geldt ook voor crematoria. Als je er tegenover woont, wen je eraan en krijg je andere associaties. Die heb ik nu niet.

  • Ik denk ook pas dat het eng wordt als je er zelf in geloofd, of als je jezelf gek maakt. Als je teveel Stephen King films kijkt, ja dan zou het eng kunnen zijn. Maar he, dat is film dit is realiteit. Het kan juist ook mooi zijn.

  • Ik heb jaren vlakbij een begraafplaats gewoond en mijn ouders wonen er nog steeds, ik had het nooit door, tot anderen het elke keer zeiden. Ik heb e nooit moeite mee gehad, al reed ik in de avond als het donker was wel even om.

  • Snap idd wel dat het niet eng is om er tegenover te wonen. Al kan het best een beetje spookachtig zijn. Een aantal jaar terug reed ik een krantenwijk. Het was de dag na Halloween, de mist trok over de graven en ik moest een stukje naar binnen om de krant te brengen. Ik zeg het je eerlijk: het liefst was ik hard weggerend haha

  • Ik kan me voorstellen dat je eraan gewend bent dat jij dat niet eng vindt. Misschien komt het door mijn cultuur dat we in geesten geloven dus ik ben er wel gevoelig voor. Dus ik zou niet gauw naast een begraafplaats willen wonen haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *