De Jongen #87 | De Jongen doet boodschappen

‘Eban!’ Er gebeurde niks. Wat was die jongen toch aan het doen? ‘EBAN!’ riep Ilona onderaan de trap naar boven. ‘JA!’ schreeuwde de jongen eindelijk na een paar schreeuwen terug. ‘Kom is naar beneden!’ Ilona liep via de woonkamer terug naar de keuken, toen ze Eban naar beneden hoorde rennen over de trap. ‘Wat is er?’ vroeg hij toen hij in de keuken kwam en de stoel naar achteren schoof, zodat hij kon gaan zitten. ‘Ik heb een lijstje gemaakt met boodschappen. Jij hebt toch niks te doen. Kun je best even voor mama halen.’ De jongen lachte vriendelijk naar zijn moeder en pakte het lijstje aan. ‘Hup, scheer je weg!’ zei z’n moeder lachend. Eban liep naar zijn moeder toe, legde zijn hand op haar schouder en zei: ‘Ik kan toch niet weg zonder schoenen en jas aan?’ Zijn moeder moest haar lachen inhouden en ze wees op de deur, ten teken dat hij moest opschieten.

Een zacht zonnetje kroop tussen de wolken door. Eban fietste naar de supermarkt van zijn vader. Eten met Van Bunder, zo heette de winkel van zijn vader, sinds 1986. Elke supermarkt heeft een beetje een standaard kleur. Zo had zijn vader ook een kleur gekozen, paars. Een mooie sfeervolle en verlichtte kleur, had Gavin gezegd toen Eban een paar jaar terug vroeg waarom hij paars had gekozen. De jongen liep de winkel door en werd door een aantal kassiers en boodschappenjagers aangegaapt. Op het briefje stonden maar vijf dingen. Eieren, pannenkoekenmix, siroop, kaneel en plakjes spek.

‘Meneer, kan ik u helpen?’ Een jongen van 16 jaar stond naast Eban en stelde de vraag. Hij keek op. ‘Moet ik de baas halen?’ ‘Nee, nee, ik doe alleen boodschappen.’ ‘Oké, kunt u alles vinden dan?’ Eban keek in de lichtblauwe ogen van de vuljongen. ‘Ja, tuurlijk.’ ‘Fijne dag dan nog.’ Hij knikte vriendelijk naar Eban, die de siroop pakte en in zijn mandje deed. Hij haalde nog even de eieren, legde die onderop in het mandje en pakte uit een ander gangpad het kaneel. ‘Kaneel? Nee, kaneelsuiker.’ zei hij zachtjes. Eban hing de kaneel weer op aan het rekje en liep naar het gangpad met de koekjes en de suiker. Hij pakte een busje met kaneelsuiker, deed die in het mandje en liep naar de kassa’s.

Het was druk aan de kassa. Op het moment dat hij in het midden van de rij stond, met drie achter hem en twee klanten voor hem, werd er iets omgeroepen. ‘Eban, ik weet dat je er bent. Kom naar de kantine.’ Zo galmde de stem van Gavin door de winkel. De jongen, die midden in de rij stond, keek verbaasd naar de andere in rij. ‘Ga er maar langs.’ zei een oud vrouwtje die hem vriendelijk aankeek en naar opzij schuifelde. Hij liep hard naar het magazijn en zette zijn mandje op het bureau van zijn vader. ‘Wat is er?’ vroeg hij dringend. ‘Kijk, lees maar eens.’ Gavin schoof de krant van vandaag naar zijn zoon toe en die begon te lezen.

Gemeenschap Velasquez onderweg

De Gemeenschap van Sant Pere Pescador is onderweg naar Nederland. Velasquez heeft een klein deel van zijn troep gestuurd naar het Noorden. De familie Van Bunder is voor het gevaar gewaarschuwd. De familie denkt dat het neerkomt op een gevecht. Waarschijnlijk komen de eerste volgers vanavond aan op Schiphol.

Onder deze volgelingen van Velasquez zitten onder andere: Carlos G., Chico S., Manel T., Vicenç P., Raúl Z. en Jaume S.

‘Dat is niet zo mooi.’ zei Eban langzaam toen hij de laatste zin had gelezen. Hij keek zijn vader aan. ‘Dat is helemaal niet mooi.’ ‘Had je dit verwacht pap?’ ‘We hadden verwacht dat ze eerder zouden komen. We hadden niet verwacht dat ze voor de kerst in Nederland zouden zijn.’ ‘Duidelijk. Dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht.’ ‘Heb je je ring om?’ ‘Ja, natuurlijk. Jij niet dan?’ ‘Tuurlijk, altijd. Ga nu maar naar huis en verstop de krant. Anders is je moeder helemaal in rep en roer, zonder dat ik thuis ben.’ De jongen stond op, pakte zijn mandje en liet zijn vader achter in het kantoor.

De Jongen #87 | De Jongen doet boodschappen

Loading Likes...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *