Verhalenserie De Jongen #88 | De vergadering voor mannen

‘Hoe gaan jullie?’ ‘Met de verkeersbuis, denk ik.’ beantwoordde Gavin zijn vrouw. ‘Mooi. Ga dan nu maar, anders komen jullie nog te laat.’ Eban haalde zijn jas van de kapstok, trok hem aan, gaf Ilona een kus en stormde de trap op. Gavin volgde zijn zoon met zijn jas nog in de hand. Gavin en de jongen stapten de verkeersbuizen in die aan hun lichamen begonnen te likken. Ze verdwenen uit Huize Zonnebloem en stapten op bijna hetzelfde moment uit de ijskoude buis in Villa Veertig.

‘We moeten terugvechten!’ zei opa Dean stellig. ‘Ze worden te sterk. Elke minuut telt en we mogen die niet van ons afpakken.’ Natuurlijk ging het over de Gemeenschap van de gemene Spaanse tovenaar Velasquez. Eban zag Athol zitten in zijn grote stoel. Ze zaten in de familiekamer, ieder op hun eigen stoel. Maar doordat alleen de mannen van de familie er waren, waren er een hoop lege plaatsen aan tafel. Twee stoelen verder zaten Pryce, Queran en Quon en op de hoek van de tafel aan de andere kant zat Pello.

Eban knikte en een schaal met koekjes schoof langzaam over de tafel zijn kant op. Net toen hij bijna een koekje kon pakken, schoof de schaal weer terug. Oom Kjell glimlachte naar hem en gaf een knipoog. De jongen liet de schaal weer naar hem toe schuiven en luisterde ondertussen aandachtig naar wat er gezegd werd. ‘Kunnen we niet beter een plan maken? We weten al zo goed als zeker dat ze ons gaan aanvallen, anders zijn ze niet naar Nederland  gekomen.’ ‘Dat klopt Gavin, maar we weten niet zeker met hoeveel ze zijn en waar ze nu zijn.’ ‘Dat klopt. Maar is het veilig genoeg om onze kinderen naar school te laten gaan.’ ‘Mechelstein is zo goed bewaakt, daar kunnen ze niet inkomen.’ ‘Als ze de muur niet laten afbranden en de bewakers niet omkomen, dan moet het goed gaan.’ grapte Feodor, die er toch een beetje serieus keek. Zijn bruine ogen fonkelden zo vrolijk, dat het moeilijk was om te geloven dat het een grapje was.

‘Ik denk..’ begon Athol. ‘dat het toch het beste is om een plan te maken. We moeten alleen zeker weten dat het niet uitlekt.’ De oudere, mannelijke leden van de familie keken hun kant op. Eban trok een verbaasd gezicht en keek toen naar Pello, die hetzelfde verbaasde gezicht trok. Bij Feodor voor op tafel verscheen een document op tafel, die rondging met een pen. Het was doodstil in de zaal, behalve dan dat Athol door kranten die op tafel lagen aan het bladeren was.

Op het moment dat het document door Pello naar Eban werd geschoven, ging de deur met een knal open en kwam Laurenz binnen met een wit document. ‘Ik ben SINGLE!’ riep hij door de enorme familiekamer. ‘Laurenz, ga zitten op je plek. We kunnen je nog goed gebruiken. Je bent nog niet van ons af.’ zei Feodor bedeesd. ‘Eban, schiet eens op met tekenen.’ zei opa Benjamin zeurderig. Dat kan jij toch niet zien, je haren hangen voor je ogen, dacht Eban. Hij keek naar het document. Daarop stond in het heel groot, met krullerige letters Verdrag van de familie Van Bunder. Villa Veertig. 29 november. Nummer 25. Vlug keek de jongen het document door. In dikgedrukte letters stond er: U, als lid van de familie Van Bunder, mag niks openbaar maken wat er vandaag is besproken. Hetzelfde geldt voor uw gezin. ‘Daar zijn we ook mooi klaar mee.’ fluisterde hij naar Pello. ‘Meneer E.E.E. van Bunder, TEKENEN!’ Benjamin streek zijn witte haar voor zijn ogen weg en keek rechtstreeks in de ogen van Eban nu snel zijn handtekening neer krabbelde en het document doorschoof naar Pryce.

De regen roffelde tegen de ramen van Villa Veertig. Dat was 1500 kilometer verderop wel anders. Velasquez liep in zijn zwarte mantel over de boulevard, op weg naar De Bunker. Vijf minuten later zat hij tegen een volière met kraaien aan te kijken. ‘What do I have to do?’ Hij liep naar zijn bureau, pakte zijn toverstok en aan de muur verscheen een kaart van Mechelstein en omgeving. Allemaal rode en gele stipjes knipperen op de kaart. Hij ging zo dicht op de kaart staan, dat zijn grote, kromme neus, bijna de kaart stuk sneed. Velasquez ging terug naar de volière en aaide een kraai over zijn neus. ‘Maria!’ schreeuwde hij en toen werd het stil in de kamer.


De Jongen, het e-book is voor €4,50 online te bestellen in de webshop.
Klik hier om de webshop te openen.

Loading Likes...

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *