De Jongen #102 | Het afscheid van Camelia

De zaterdagochtend van Eban begon goed. ‘Hé, waar zijn mijn sleutels nou. Zo kom ik toch nooit weg.’ zei hij toen de sleutels zoek waren. ‘Wat zoek je?’ vroeg Ilona. ‘Mijn sleutels natuurlijk, dat zeg ik net.’ ‘Sorry hoor, ik wist niet dat je kwaad werd.’ ‘Ik ben helemaal niet kwaad. Ik ben gewoon chagrijnig.’ zei Eban toen hij zijn sleutels had gevonden en in zijn zak stak. ‘Mijn brief. Ik moet mijn brief ook nog meenemen.’ Eban rende met zijn schoenen aan de trap op. ‘Volgens mij heeft Eban het een beetje gehad.’ zei zijn moeder tegen Gavin toen hij de hal in kwam gelopen. ‘Dat zou kunnen. Er staat niet iets makkelijks voor de deur, anders hadden we hem wel opengedaan.’ ‘Dat is ook zo Gavin.’ zei Ilona en gaf haar man een kus op zijn prikkerige wang.

Snel stopte de jongen een envelop in een gammel tasje en stormde de trap weer af. Met zijn gladde zolen maakte hij een slipper en kon zich nog net op tijd vastgrijpen aan de leuning. ‘Hé, moet dit nou echt! Auuuu.’ Eban raapte zichzelf weer op en liep de laatste treden extra voorzichtig. Daarna rende hij door de woonkamer, gaf zijn moeder een kus, gaf zijn vader een schouderklop en rende weer verder door de woonkamer. Eban gaf een ruk aan de deur en weg was hij, op de fiets gesprongen richting Brummen. De deur, ja, die stond nog wel open.

Een uurtje later zat Eban bij Camelia op de kamer met een kopje vlierbessenthee. Het was stil in de kamer. Beiden zeiden ze niets. Camelia zat op haar handen en keek de kamer rond. De jongen keek maar naar zijn voeten. ‘En nu?’ vroeg Camelia ineens. Eban schrok op. Hij bekeek zijn vriendin eens en dacht na. Wat was nu het beste om te zeggen? ‘Het komt goed, lieve schat.’ ‘En wat nu als het niet goed komt?’ ‘Alles komt goed. Alleen misschien niet op de manier hoe je het had verwacht of had gehoopt.’ Ze keken elkaar aan. Eban knipoogde en een glimlach verscheen op het gezicht van Camelia. Ze wist nu dat hij het echt meende.

‘Kom. We gaan een beetje gezellig doen.’ Eban plaatste een CD’tje in de speler van Camelia en hij draaide zich naar haar toe. De jongen reikte zijn hand naar haar uit en beet zachtjes op zijn lip. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht en haar zachte hand bereikte die van Eban. Hij trok haar naar zich toe en zachtjes zetten hun voeten stapjes door de kamer. Ze wachtten tot het lievelingsnummer van Camelia en dansten toen tot hun voetjes van de vloer gingen. Eban en Camelia keken elkaar aan en lachten hard om hun danspasjes. ‘Ik kan echt niet dansen.’ gaf Eban toe. ‘Ik ook niet.’ antwoordde Camelia. ‘En één en één is twee.’ Toen het lied was afgelopen kuste de jongen zijn vriendinnetje op de mond en deed zijn ogen dicht.

De deur ging open en Eban en Camelia kwamen de woonkamer binnen. Niemand thuis verder. Ze ploften op de bank en gooiden hun benen in de lucht. Eban legde zijn voeten op een poef en Camelia ging naast hem zitten. ‘En nu?’ vroeg Camelia al voor de tweede keer die middag. ‘En nu?’ herhaalde Eban haar. ‘Nu ga ik zo naar huis en moet je wachten tot ik terugkom.’ ging de jongen verder. Eban voelde dat Camelia gespannen was. Een dikke traan biggelde over haar wang toen ze naar Eban omkeek. ‘Waarom moet dit nou zo?’ vroeg ze stotterend. De jongen schrok van deze vraag. Hij wilde niet dat zijn relatiegenoot huilde. ‘Kom hier lieverd. Dikke kus. Ik kom terug, hoe dan ook.’ Hij plantte nog een dikke kus op het voorhoofd van Camelia en veegde met zijn mouw de tranen weg. ‘Niet huilen schat. Ik kom terug.’ Dit keer liep er vocht over de wangen van Eban. Zijn rode ogen prikten door de tranen. Hij duwde zijn gezicht in de haren van Camelia. Bang dat ze hem zou zien huilen. Ook al had ze dat allang gezien. Ze gaf hem een kusje op zijn wang en stond op om naar de keuken te gaan.

Het afscheid van Camelia
Loading Likes...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *