De Jongen #104 | De Jongen in rood en geel

De Jongen in rood en geel

BAM! Verderop in de Veluwezoom, op een open plek, werd er ieder jaar op 13 januari carbid geschoten. BAM! Nog een schot! De jongen trilde bijna uit zijn bed, terwijl een kamer verder Ilona en Gavin genoten van een glas jus d’orange. De jongen wou bijna uit bed stappen, toen, BAM!, er een eindje verder nog een carbidschot afging. Dat was al nummer drie, dacht de jongen. Hoeveel zouden er nog komen vandaag? Nog 10, volgens Eban, 13 in totaal.

De jongen deed de deken van hem af, ging op de rand van het bed zitten en wipte er zichzelf weer van af. Het was koud. Snel kleedde de jongen zich aan. Een vest met daarop diagonale rode en gele strepen met in het midden een afbeelding van een wolf. Dat is de vlag van de gemeente Mechelstein. Een blauwe broek aandoen en hup, Eban ging naar beneden. Een zacht kloppend getik klonk vanuit de keuken. ‘O jee.’ zei Eban toen hij zag dat de eitjes tikkend tegen de pan met veel water stootten, zodat het water over de rand klotste en dat nu op de grond lag. ‘Ie bint ook dom hé.’ zei hij toen hij het gas had uitgezet en zijn moeder de keuken binnenkwam. ‘Ook goedemorgen Eban. Met het verkeerde been uit bed gestapt?’ Hij keek zijn moeder aan. ‘Ja, die stomme carbidkogels. Waarom moet dat nou vandaag?’ Ilona lachte. ‘Niet doen alsof je boos bent. Ik weet dat je dat niet bent, anders had je dat vest niet aangetrokken.’ De jongen deed de muts van het vest over zijn hoofd heen en liep als een mummie op zijn moeder af. Ze lachten en de jongen liep weer terug om borden uit het keukenkastje te pakken. Gavin kwam even later in zijn pyjama beneden en samen gingen ze eten aan de eettafel.

Om klokslag 13 uur sloegen de marktklokken om mensen erop te wijzen dat het ging beginnen. Het feest! Veel mensen uit Mechelstein en directe omgeving kwamen een kijkje nemen op het versierde marktplein. Aan het gemeentehuis hing de vlag van de gemeente en aan de lantaarnpalen hingen rode en gele ballonnen, de kleuren van de gemeente. Ilona, Gavin en Eban kwamen het plein opgelopen en wezen naar een paar mensen in bekende kleren. Zo was niet alleen de brandweer uitgerukt maar waren er ook dokters, politiemannen en zag Eban ook een paar mensen in boswachteruniform. Gavin wees naar een man die verkleed was als clown. ‘Misschien kun je meedoen Eban?’ vroeg Gavin. ‘Wat zijn we weer grappig pa.’ ‘Ja, dat vond ik ook al! Vond je het geen goede grap?’ ‘Nee, niet echt.’ Ze keken elkaar aan en moesten toen lachen.

‘Hé Gavin!’ De Van Bunders keken alle drie achterom naar waar de bekende stem vandaag kwam. ‘Ha Fardi. Hoe gaat het met jou?’ Gavin en Fardi gaven elkaar een hand en een schouderklop en raakten aan de praat. ‘Met mij alles goed. En met jullie? Ik hoorde van Athol dat het bijna gaat beginnen.’ ‘Dat heb je goed gehoord Fardi. De familie is al druk bezig met het werven van materialen en mensen om te komen helpen. ‘Wij komen Gavin!’ zei Feron, de tweelingbroer van Fardi en de docent van Eban. Hij was bij het gesprek aangesloten, had eerst Ilona een kus gegeven en daarna bij de mannen gestaan. ‘Wij komen.’ zei hij geruststellend. ‘Velasquez houdt zich nog wel opvallend gedeisd.’ zei Eban, maar niemand reageerde daarop.

De Jongen in rood en geel
De vlag van Mechelstein

Ondertussen was het plein helemaal volgestroomd. Op het bordes van het gemeentehuis stond Walter Nariolack, de burgemeester. Met een microfoon in de hand stond hij te wachten tot alles gereed was. Nou, eerlijk gezegd, totdat de microfoon het deed. De altijd zo perfecte gemeente had wat te kampen met technische problemen. Uiteindelijk knikte hij naar een geluidsman en begon hij met praten. ‘Mensen! Welkom op ons mooie plein. Het is me een waar genoegen jullie allen te mogen ontvangen op de belangrijkste dag van het jaar in onze gemeente. Het is de dag van Mechelstein!’ Op het plein klonk een hard applaus. ‘Als burgemeester wil jullie bedanken voor dit luide applaus.’ zei hij uiterst bescheiden door de microfoon. Walter klapte ook in zijn handen. ‘Graag wil ik onze gast verwelkomen vandaag. Hij heeft een nieuw boek geschreven en is de oudste Nederlander; Athol van Bunder!’

Een oorverdovend geloei en applaus steeg op uit de menigte. Athol kwam met zijn lange witte baard en rond brilletje het bordes opgelopen. Druk zwaaiend keek hij uit over de menigte. Athol nam de microfoon over en ging zitten op een kruk die was neergezet. ‘Bedankt voor dit magische applaus. Ik ben hier vandaag om mijn nieuwe boek te laten zien.’ Vanonder zijn rode mantel kwam een gebonden boek tevoorschijn. ‘De titel is Van Bunder: 5 generaties. Het vertelt het verhaal vanaf mijn geboorte tot waar ik nu sta. Ook staan er leuke weetjes in. Denk hierbij aan dat ik onderzoeker was van de sterren.’ Athol wees met zijn hand de lucht in. ‘Maar ook over mijn zonen, kleinkinderen alles wat daarna komt. Maar het leukste is, het is geen biografie. Het is een echt boek met een zenuwslopend verhaal.’ Athol stond op van de kruk, liep naar achteren met begeleiding van een applaus van heb ik jou daar.  ‘WOEEE! Bunder for life!’ riep Eban.

Die avond stonden er allerlei lekkere gerechten op tafel. Eban zag paella, soepen, arroz con pollo,  crema Catalana en gefrituurde inktvis. Hij schepte van alles wat op zijn bord en begon met eten. ‘Lekker gekookt mama.’ zei hij toen hij zijn mond vol had met kip. ‘Lekker kippetje?’ vroeg ze terug. Ook Gavin at lekker door. Verder was het stil aan tafel. De sfeer was na zo’n leuke dag toch een beetje gespannen. ‘Hoe veel mensen weten in Nederland van de Gemeenschap van Sant Pere Pescador?’ vroeg Eban plotseling. Ilona schrok en liet haar vork vallen. Professioneel als dat Gavin was, vouwde hij zijn handen over elkaar en leunde iets naar voren. ‘Athol zo kennende, weten heel veel mensen van dit ‘geheim’ af.’ zei Gavin met een knipoog. ‘Ik denk zelfs dat hij het genoemd heeft in zijn nieuwe boek.’ ‘Heb je hem al gezien?’ vroeg Eban verbaasd. Van Bunder: 5 generaties. Gavin haalde het boek vanonder de tafel vandaan en liet kort de bladzijdes door zijn vingers glijden. ‘Je wordt er veelvoudig in genoemd.’ zei Gavin met een knipoog. Eban pakte het boek aan en stond op van tafel. Hij liet zomaar zijn eten staan, zo nieuwsgierig was hij. Wat zou Athol hebben geschreven over de Gemeenschap? De jongen plofte op de bank bij de boulevard en begon met lezen.

De Jongen in rood en geel
Loading Likes...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *