De Jongen #108 | De jongen en het schoolproject

De jongen en het schoolproject

‘Goedenavond. Kom binnen.’ Eban opende de deur en liet zijn schoolgenoten binnen. ‘Hee schat. Fijn dat we bij jou kunnen zitten vanavond.’ Eline liep langs hem heen en gaf hem een klopje op zijn schouder. Pepijn eindigde de rij. Hij liet de jongen voorgaan en deed de deur dicht. ‘Fijn dat jullie er zijn. Zullen we bij de open haard gaan zitten?’ vroeg Eban. ‘Uhh, ja, dat is goed. Maar we hebben wel een tafel nodig hé?’ ‘Oh, maar als dat alles is. Steef, Cid, Anne, kunnen jullie aan de kant gaan?’ Ze gingen een stap opzij. De jongen keek een beetje omlaag, concentreerde zich voor een paar seconden en knikte. Een tafel verscheen langzaam uit de vloer omhoog. Zijn klasgenoten keken verbaasd naar hem op. ‘Ja, ook zulke kleine dingen gaan erg gemakkelijk.’, zei hij triomfantelijk. ‘Ga lekker zitten.’ Zijn klasgenoten ploften op de bank neer.

‘Waar zullen we mee beginnen?’ vroeg Anne. ‘Ik heb de papieren en de opdrachten meegenomen, maar het is niet heel erg veel.’ ‘We zullen er maar eens naar gaan kijken dan he.’, zei Pepijn. Stil keken Cid en Steef naar de anderen. Anne legde de papieren overzichtelijk op tafel, zodat iedereen kon meelezen. Ze begon met praten. ‘Volgens de uitleg moeten we een aantal bomen kunnen herkennen.’ ‘Een aantal bomen..’ begon Eban. ‘.. dat zijn er minstens 50 of zo.’ ‘Eban, Anne is aan het uitleggen.’ Pepijn wees Eban terecht. ‘Oké, naast de bomen, moeten we ook tenminste 20 vogelgeluiden kunnen herkennen.’ ‘Oehoe.’ Ging de jongen er weer doorheen. ‘Eban, houd is op.’, zei Eline boos. ‘Je mag het ook zelf doen hoor. Dan is het hele project voor jou alleen.’ Ging ze verder. ‘Sorry.’, zei de jongen zachtjes. ‘Dus wat gaan we doen?’, zei hij nu iets harder.

‘Ik denk dat het leuk is om een grote mindmap te maken voor de bomen.’, zei Cid. ‘Hoe zie je je dat voor je?’ vroeg Anne. ‘Op een metersgroot vel verschillende bomen toelichten met een stukje schors.’ ‘Nice! Gaan we doen!’ zei Eban vol enthousiasme. ‘Jij krijgt zeker al ideeën?’ vroeg Anne. ‘Dat klopt. We moeten dus informatie van verschillende bomen opschrijven. Maar we kunnen dat ook weer in een boom schrijven?’ ‘Uhh, wat bedoel je daar nou weer mee?’ ‘Kijk Eline, wat nou als we een boom schilderen en daarin de kenmerken zetten van een andere boom?’ ‘Hé,  ja, dat heeft die mooi-boy toch weer goed bedacht.’ ‘Dat dacht ik.’

Als een stelletje gekken ging de klas aan de slag. De jongen had een aantal laptops geregeld en deze op de tafel gezet, zodat de anderen informatie konden opzoeken. Zelf rende Eban het hele huis door om A4’tjes te regelen voor een groot en makkelijk opvouwbare kaart. ‘Jongen, doe is rustig.’, zei Ilona toen ze de keuken uitkwam met drinken en chips. ‘Ja, mam. Ik zoek gewoon de verf.’, zei Eban toen hij de laatjes uit een kast opentrok. ‘Hier.’ ‘Ah, dank u mam. We kunnen verder. Of ja, ik kan verder.’ ‘Zal ik helpen?’ ‘Tuurlijk Cid. Graag zelfs!’ Cid liep naar hem toe en bukte over de stapels papier.

Na een kwartier waren alle papiertjes aan elkaar vastgeplakt met plakband en stond er een schets van een grote boom op. ‘Zo, dat moet goed zijn.’, zeiden Eban en Cid en ze gaven elkaar een high-five. ‘Jullie zijn klaar?’ vroeg Eline op een juffentoon. ‘Ja, mevrouw Van de Klomp. Wij zijn klaar.’ ‘Mooi. Verven met die handel.’ De zes klasgenoten pakten allen een kwast en begonnen met bruine verf de lijnen op het papier in te kleuren.

‘Oh, wat wordt dit saai.’, zei Anne. ‘Niet zeuren, maar doorverven.’ reageerde Eban verhit. ‘Eban, doe is rustig. Wil je even pauze Anne?’ ‘Ja, graag.’ ‘Nou, pak maar wat te drinken dan.’, zei de jongen. Hij moest toegeven dat het veel werk was. Zo veel papiertjes hadden nog nooit in Huize Zonnebloem op de grond gelegen. Eban keek lachend naar Eline’s gezicht. ‘Is er iets?’ vroeg ze. Hij zette een streep bruine verf op haar hand en keek haar lachend aan. Eline zette een streep op zijn hand. Poef. Eban drukte zijn kwast op haar neus en lachte. Cid, Pepijn, Steef en Anne kwamen bijna niet meer bij van het lachen. Totdat Eline haar kwast in het gezicht van Steef zette. ‘Hé!’ riep hij uit. ‘Hoppa!’ Daar ging de verf recht over het mooie roze jurkje van Anne. Zij verfde de kleren van Eban onder en zo was de cirkel weer rond. ‘Oh mijn god. Dit gaat me echt iets te ver. De hele vloer is blauw en jullie kleren zien er niet uit.’, zei Ilona boos. ‘Daar gaan we weer.’, zei de jongen met een knipoog. ‘Pampidampidee, weg ermee.’ Ilona had haar arm al opgeheven, keek recht één kant op en drukte alsof het een knopje was op de ring. De omgeving werd geel verlicht, zodat de rest hun ogen dicht moesten doen. Toen ze even later hun ogen weer opendeden was de kamer weer schoon, zaten hun kleren niet meer onder de verf en had de moeder van Eban dat weer mooi gefixt. ‘Mam, ik heb nog verf op m’n gezicht.’ ‘Klopt.’ ‘Waarom?’ ‘Zodat jullie ouders kunnen zien dat jullie nog maar vijf jaar zijn.’ ‘Bedankt.’, zei Cid.

Nadat de klas nog wat hadden gedronken op de bank gingen ze weer terug naar huis. Iedereen had nog wel een reisje voor de boeg. Eban stapelde de glazen op elkaar, keek nog even naar het nieuws. Wat erg he, van de burgemeester, had Eline tegen hem gezegd. Hij had alleen maar ja geantwoord. De jongen wist niet wat hij er op moest antwoorden. Ondertussen was het al wat later op de avond en besloot Eban om naar bed te gaan.

De jongen en het schoolproject

Het Gevecht om Villa Veertig is te lezen in deel 1 en in deel 2.

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *