De Jongen #111 | Uiteten met Camelia

uiteten De Jongen uiteten met Camelia

De jongen stapte met een rood gezicht op de fiets. Hij reed de oprit af en sloeg naar links. Een gele Peugeot kwam uit de straat van rechts. Eban stopte, zwaaide een keer naar de persoon die in de auto zat en fietste weer verder. Hij keek goed om zich heen. Nog even en hij naderde de poortwachter. Daar kwam hij al in zicht. Hij stapte af, gaf Carl een klopje op zijn schouder en overhandigde een brief. Carl kon nog snel bedankt zeggen, want Eban was al op zijn fiets gesprongen en fietste de Oostlaan op.

Twintig minuten later kwam de jongen in Brummen aan. Hij zette zijn fiets in de tuin, zwaaide naar Camelia en trok de deur achter zich dicht. ‘Hey lieverd. Hoe gaat het?’ Camelia kwam naar hem toegelopen, gaf hem een smak op zijn mond en zei: ‘Geweldig! Met jou?’ ‘Blij tot op het bot.’ Eban moest lachen. ‘Wil je wat drinken? Ik heb de glazen al gepakt.’ ‘En we laten de glazen klinken, want we drinken de hele dag.’, begon de jongen te zingen. ‘Jij bent goedgehumeurd.’ ‘Ja, dat klopt. En wil mijn schatje weten waarom?’ ‘Vertel.’ ‘Ja hé, snoeziepoezie. Jij wil wel weten waarom he?’ ‘Nou, kom op. Vertel dan!’

‘Jas aan. We gaan!’, zei Eban om half zes ‘s avonds. ‘Wat een mooie avond hé?’, vroeg Camelia toen ze zijn hand pakte. ‘Ja, het is een hele mooie woensdagavond. De zon zakt in de horizon.’ De lucht kleurde mooi oranje. Bij Eban vlogen en vlinders in zijn buik. Wat een mooie avond, naast een mooie meid. Ze dansten wat op straat en sloegen daarna linksaf de straat in. ‘Na u.’ De jongen hield de deur open van een restaurant en liet Camelia voor. ‘Gaan we hier eten?’, vroeg Camelia verbaasd toen ze in de garderobe stonden. Ze wou net haar jas ophangen toen Eban knikte en zijn tas weghing.

‘Zal ik aanschuiven?’, vroeg Eban. Hij wachtte niet op antwoord van Camelia, maar schoof gewoon haar stoel aan. Daarna ging hijzelf zitten en al vrij snel kwam er een ober aan. ‘Waarmee kan ik u helpen?’, vroeg een donkerblond meisje van ongeveer 21 jaar. ‘Met eten graag.’ Het meisje keek naar hem, alsof ze niet wist wat ze nu moest doen. Camelia keek hem aan en barste in lachen uit. ‘Sorry, sorry, zo bedoelt hij het niet.’ ‘Het geeft niet.’, zei het meisje. ‘Sorry.’, zei ze nog een keer. ‘Mogen wij de kaart van jou?’, vroeg de jongen dan maar ten slotte.’ ‘Tuurlijk.’ Even later kwam ze terug met de kaart en het drinken dat ze toch maar hadden besteld. ‘Een cola en een seven up.’ ‘Ja, cola is voor mij.’, zei Camelia. ‘Dan is dat andere voor mij.’, zei Eban glimlachend.

‘Deze gebakken vis smaakt erg lekker!’, zei de jongen opgewekt. ‘Lekker sappig, maar toch krokant.’ ‘Ja, lieve jongen. Jij houdt wel van sappig he?’ ‘Nou, ik zwem liever.’ ‘Hahaha.’ Het stel moest lachen en lieten nog een keer de glazen klinken. Totdat Camelia opeens stil viel en er drie mensen binnenkwamen met een cameraploeg. ‘Gaan we weer.’, zei Eban en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. ‘Whoaa Whoaaa!’, begon Camelia ineens keihard door het restaurant te schreeuwen! ‘Dat is W26!’ ‘W26?’, vroeg Eban zich af. ‘Ja, lieve schat. W26! Kom we gaan kijken!’ De boyband was inmiddels naar het vertrek ernaast gelopen. Camelia drong Eban op om mee te gaan. ‘Ik ken ze niet eens.’, zei hij de hele tijd. ‘Ooooh!’ Er waren bljkbaar nog meer meisjes in het restaurant, want de keet zat helemaal nokkievol.

‘Hierbij maken wij ons nieuwe album bekend.’, zei één van de bandleden. ‘Het nieuwe album heet Wir kommen.’, zei de man in het midden. ‘En is vanaf te koop in alle winkels en online.’ Een enorm applaus barste uit deze ruimte. Eban en Camelia stonden vrij ver vooraan en de nieuwste cd’s werden uitgereikt aan fans. ‘Ik wil ook zo’n cd! Eban, wil je hem voor me halen lieve schat? Haar vriend dacht even een tel na. Hij had zijn geld ook hard nodig. Maar voor een keertje kon het wel. ‘Wacht even. Dan ga ik hem halen.’ Eban holde naar de tafel waar de cd’s te koop lagen, betaalde vijftien euro en sprintte toen terug. ‘Alsjeblieft.’, zei hij trots toen hij de cd had overhandigt aan zijn vriendin. ‘You really are the best sweety. I love you.’ Een knuffel en een dikke tongzoen volgde. ‘Kus kus.’, zei Eban nog maar eens toen ze haar lievelingsnummer live speelde. ‘I love you too.’, zei Eban toen het nummer bijna af was.

‘Meneer, waar gaat u heen?’, werd er Eban nageroepen toen hij samen met Camelia het restaurant verliet. Ze bleven stilstaan en langzaam draaiden ze zich om. ‘Is er iets?’, vroeg Eban heel snel. ‘U heeft nog niet betaald.’ ‘Oeps.’, zei hij. De jongen liep terug naar de balie en rekende het etentje met Camelia af.

‘Gelukkig zijn we niet opgepakt.’, zei de Engelse toen ze naar haar huis wandelden. ‘Haha, nee, gelukkig niet. Dan zou het nog rampzalig worden.’ Even later liepen ze de poort weer in. Camelia knipte het licht aan in huis, hing haar jas op en zette een bak koffie voor Eban. Ondertussen was het al een tijdje donker. Het was nu ongeveer half tien en een mooie tijd voor een kopje thee voor Camelia en koffie voor de jongeheer. Ze lagen tegen elkaar aan totdat Camelia voor de jongen op de grond ging zitten en hem in zijn ogen bekeek. Natuurlijk keek Eban naar haar terug. ‘Het blauw van jouw ogen is mooier dan de lucht op een onbewolkte dag.’, zei hij met zachte stem.

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *