De Jongen #112 | Izzy’s toneelstuk

Izzy's toneelstuk

Het doek ging omhoog en de lampen gingen uit. Een vrouw stapte het podium op. Haar hakken tikte. De jongen ergerde zich dood aan dat getik. Hij keek om en zag Camelia naar hem lachen. ‘Och, wat zijn we weer grappig.’, zei hij tegen haar omdat ze wist dat hij daar een hekel aan had. Ze richtten zich weer op de vrouw die op het podium stond. ‘Goedenavond allen.’, begon ze met een prachtige luide stem die de ruimte vulde. ‘Fijn dat jullie gekomen zijn. Wij doen ons best voor een leuke, gezellige avond. Daarom vragen we of jullie jullie telefoon wil uitzetten.’ Het klagende geroezemoes klonk op vanuit de zaal. De meesten graaiden in hun broekzakken om de telefoon op stil te zetten, in plaats van helemaal uit. Na 30 seconden nam de 43-jarige vrouw weer het woord op zich. ‘De cast hoopt dat u zult genieten. Een prettige avond.’

‘Oh Romeo, oh Romeo.’, zei Izzy toen ze samen met Raymond op het podium stond. ‘Julia!’ Ze probeerden bij elkaar in de armen te vallen. ‘Au.’, zei Izzy. ‘Je moet me wel opvangen.’ Snel krabbelden ze overeind. Het publiek lag dubbel van het lachen, ook Eban, Camelia en zijn familie.

Een paar minuten later verscheen  er een groot balkon op het toneel. Romeo stond in het donker te wachten. Plots gingen de deuren open en verscheen Izzy in haar Julia-kostuum op het toneel. ‘Wat een avond.’, zei ze met een zucht. ‘Zeg dat wel.’, klonk er vanuit het duister. Romeo stapte het licht in. De blonde haren van Julia weerkaatste het licht van de maan. ‘Ik heb al de hele avond op je gewacht.’ ‘Ik ook op jou Romeo. Waarom duurde het zo lang?’ ‘Ik, uh, hoe moet ik het zeggen?’ ‘Zeg het nou maar gewoon.’

‘Hé Hans, hier zie ik stukjes pizza liggen.’, klonk er de stem van Grietje achter hen. ‘Ja, ik zie het. En daar ligt er nog één. Waar zou dit pad van pizza naartoe leiden?’ ‘Ik heb geen idee. Laten we kijken!’ Ze liepen richting Romeo en Julia. ‘Oh nee, die kinderen komen hierheen!’, schreeuwde Julia bijna door de zaal heen. ‘Ik zie het. Daar hebben we echt geen zin in! Laten we weggaan.’ Izzy en Raymond verlieten het podium. Even later kwamen Hans en Grietje het balkon op gelopen. ‘De stukjes pizza leiden naar dit balkon, maar er is niemand  meer te zien. Jammer, ik had wel een stukje pizza willen hebben.’, zei Grietje. ‘Maar ze hebben net geveegd hoor Grietje. Dat kun je zien aan die streken, die zijn gemaakt door een bezem. Dus je kunt makkelijk een stukje pizza van de grond pakken.’ Hans wou bukken om een stukje te pakken, maar kreeg daar de kans niet voor. Grietje sloeg hem zo hard in zijn gezicht, dat er een rode vlek ontstond op zijn wang.

De blonde haren van Izzy waren nou opgestoken en haar blauwe ogen spraken boekdelen. De jurk die ze droeg was al net zo mooi. ‘Romeo, waarom pizza? Moest je me daarvoor de hele avond laten wachten?’ ‘Nee, Julia, pak mijn hand. ‘Waarom zou ik iemands hand pakken als hij me de hele avond laat wachten?’ ‘Pak mijn hand nou maar.’ Hij reikte zijn hand uit. Langzaam legde Julia haar hand op de zijne. Er klonk zacht gezang achter hen. Zeven piepkleine mensen kwamen het podium op en zongen luidkeels. ‘Hé ho, hé ho. Je krijgt het niet cadeau. Hé ho, hé ho, hé ho, hé ho, hé ho.’ ‘Ah nee hé.’, zei Julia. ‘Daar hebben we Assepoester.’, vulde Romeo haar aan.

Het werd donker in de zaal. Even later flitste de lampen weer aan en stonden Romeo en Julia met de zeven dwergen en Assepoester op het toneel. Ze hadden hun handen op elkaar gelegd. ‘Lieve Julia, wil je met me trouwen?’ Izzy gilde het bijna uit. ‘JA, JA, JA! Heel graag.’ Er werden ringen geschoven en de dwergen zongen een lied. Maar, dan gebeurt het, de dwergen spelen een spannend ritme en Assepoester schakelt met één beweging Romeo en Julia uit. Ze vallen op de grond en zijn op slag dood. Er speelde nog een muziekje toen het doek viel. De voorstelling was afgelopen en een oorverdovend applaus vulde de zaal.

Na afloop van de avond kwam Izzy in haar gewone ornaat terug. ‘Wat vonden jullie ervan?’ ‘Was echt heel grappig!’, zei Camelia lachend. ‘Goed in elkaar gezet.’, zei oom Kjell, die samen met tante Machteld achteraan in de rij hadden gezeten. ‘Volgens mij was het een goede avond. Heel Mechelstein is uitgelopen. Morgen nog een avondvoorstelling en dan klaar.’, zei Izzy. ‘Gaan jullie mee naar ons huis?’, vroeg tante Haitske. Dat lieten ze zich niet afslaan. Ze stapte de koude avondlucht in en gingen naar Slijkhof 45.

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *