De Jongen #77 | Vermaak in de IKEA

Het randje boven de donkere gordijnen kleurden licht. De jongen werd wakker en vroeg zich even af hoe laat het was. ‘Half 12 al?’ vroeg hij slaperig en klauterde over Camelia uit bed. ‘Eban, wat is er?’ ‘Het is al half 12, kijk maar op de klok.’ ‘Lieve schat, kom terug in bed. Ik heb het koud en het is pas half 11.’ ‘Hoezo? Het is pas half 11? De klok zegt half 12.’ ‘Ja, lieve schat, dat weet ik. Maar de wintertijd is ingegaan. Dus de klok is een uur achteruit gegaan.’ ‘Oh ja, je hebt gelijk. Wist ik wel.’ Eban klom weer over Camelia heen, bleef even op haar liggen, gaf een kus op haar roze lippen en vroeg: ‘Fijn hé zo’n eenpersoonsbed?’ ‘Heel fijn lieverd!’

‘Oeh ja, croissantjes.’ zei Eban toen hij de keuken binnenkwam en de croissantjes in de oven rook. ‘Zo, slaapkopjes. Zijn we wakker?’ ‘Nee, anders zit ik hier niet.’ ‘Goeiemorgen Gavin!’ zei Camelia toen ze ook binnenkwam. ‘Goeiemorgen Camelia. Lekker geslapen?’  ‘Prima. Als meneer niet zo hard snurkt.’ Gavin moest lachen. ‘Blij dat ik aan de overkant slaap.’ ‘Ik slaap vanavond op de bank, begrijp ik.’ ‘Dat heb je goed begrepen schat!’ zegt ze blij en geeft Eban een kus. ‘Eten.’ zegt Ilona, die aankomt met een dienblad vol met croissantjes en jus d’orange en zet deze op tafel. ‘Jumjumjum.’ zegt de jongen blij en pakt een croissantje en glas van het dienblad.

‘Hé, kijk. Dit is een mooi glazen uiltje! Die neem ik mee.’ zei de jongen in de IKEA. Eban legde het uiltje in een mandje en ze liepen verder. Camelia keek tussen een paar effen kussens en nam twee rode mee en legde die in het karretje. ‘Die man kijkt erg opvallend. Vind je ook niet Eban?’ ‘Maar nee, die ken ik. Hey Christophe!’ ‘Dag Eban. Is dit je vriendinnetje?’ ‘Jazeker Chris, dit is Camelia.’ ‘Aangenaam kennis te maken. Eban heeft het vaak over je.’  ‘Dat is niet waar.’ zei Eban en hij voelt zijn gezicht rood worden. ‘Hoef je niet rood te worden!’ zei Camelia en geeft hem een dikke kus op zijn wang. ‘Bent u de eigenaar van Kasteel Mechelvieurt?’ ‘Jazeker, dat ben ik.’ Belladonna duwt een hele grote kar met interieuraccessoires voort. ‘Hey Eban, dit is voor onze woonkamer.’ ‘Voor in onze kamer?’ Eban kijkt Camelia verbaasd aan en wacht op antwoord van Belladonna. ‘De personeelskamer.’ ‘Oh, wij dachten al.’ ‘Wij gaan weer verder jongen. Tot in het kasteel.’ Christophe en Belladonna Ossenberg gingen verder met hun karretje en ook Eban en Camelia gingen weer verder.

‘Later wil ik zo’n kast.’ zei Camelia toen ze bij een ingerichte woonkamer stonden. De kast was grijs met verschillende opbergkastjes, de ene van hout en de ander van glas. Eban trok een paar kastjes open en knikte goedkeurend. ‘Lekker veel opbergruimte, maar wil je binnenkort al uit huis schat?’ ‘Nee, dat niet. Ik denk er alleen over na.’ ‘Ik ben het met je eens dat je moet nadenken over de toekomst. Maar dat wil toch niet zeggen dat je meteen uit huis hoeft?’ ‘Ik weet zeker dat ik van papa en mama nog heel lang daar mag blijven wonen.’ Het was een tijdje stil, de jongen en zijn vriendinnetje liepen hand in hand door de winkel en pakte soms wat dingen vast om te voelen en keken in enkele kastjes.

‘Eban, je wilt toch wel met mij samenwonen he?’ ‘Dat is het liefste wat ik wil mop.’ Even bleef het weer stil. ‘Maar waar gaan wij wonen dan?’ Eban glimlacht naar haar en kijkt in haar mooie, sprekende blauwe ogen. ‘Zullen we dat dan bekijken? Misschien loopt het dan heel anders en gaan we in Spanje wonen.’ ‘Spanje? Je gaat toch niet in Spanje wonen met die Gemeenschap achter je aan?’ ‘Wie zegt dat die mensen over drie jaar nog bestaan?’

‘Dat is dan €55,17.’ ‘Met pin alsjeblieft.’ ‘Gaat u gang.’ Eban duwde het karretje voort naar de auto en laadde van alles in. Kussens, beeldjes, dekentjes, alles mee. ‘IKEA is helemaal leeg.’ ‘Failliet gaan ze in ieder geval niet, nee.’


De Jongen, het e-book is voor €4,50 online te bestellen in de webshop.
Klik hier om de webshop te openen.

In de IKEA

Loading Likes...

7 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *