De Jongen #95 | De Jongen en het kerstontbijt

‘Wat fijn dat jullie er allemaal zijn! Zoals jullie zien is de aula prachtig versierd voor deze kerstviering.’ Zo begon mevrouw Emkhorst haar toespraak. Ongeveer 60 leerlingen zaten samen in de aula te kijken naar het ontbijt dat voor hen op tafel stond. ‘Eban, welkom! Ga snel zitten. Dan kunnen we zo beginnen.’ De jongen ging op een lege stoel zitten die Eline toevallig voor hem had vrijgelaten. ‘Dank je.’ Zei hij toen hij naast haar ging zitten. ‘Waar bleef je nou? Normaal ben je nooit te laat.’ ‘Ik weet het. Vandaag dus wel.’ Zei Eban kortaf. ‘’Het eerste deel van dit schooljaar is bijna weer voorbij. Ik ben ontzettend trots dat het merendeel van jullie uitstekende punten hebben op de cijferlijst. Daarom een proost op dit schooljaar en dat we de vakantie maar lekker mogen beginnen!’ De mensen klapten en ook Eban deed uit volle borst mee. Immers had Eban voor bijna alle vakken een acht gemiddeld.

‘AANVALLEN!’ schreeuwden Diederik en Feron. De jongen pakte meteen een snee krentenbrood en smeerde er een laag boter op. ‘Wat ga jij doen met kerst? vroeg hij aan Eline toen hij de lichtjes aan het plafond zag knipperen, wat hem het echte kerstgevoel bezorgde. ‘Ik ga naar mijn familie in Friesland. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat we op een park verblijven.’ ‘Waarom denk je dat?’ vroeg Eban toen hij nog een hap van zijn krentenbrood nam. ‘M’n moeder is al de hele week aan het inpakken en belt bijna elk uur naar opa.’ ‘Omdat?’ ‘Om te zorgen dat hij niet van alles vergeet. Hij was van de week vergeten om eten te maken. Dus hij heeft niet gegeten.’ ‘Is je opa al oud?’ ‘Ik denk dat hij nou 85 is. Weet het eigenlijk niet precies.’

‘Hé Eban, kijk uit voor je mouw!’ Cid, die naast Eban zat, had zijn eigen beker omgestoten. Hierdoor droop de jus d’orange over de tafel, langs de poten naar beneden. De jongen hief zijn hand op. ‘Hier.’ Zei Steef die aan de overkant zat. Hij gaf een paar servetten, zodat ze de boel konden drogen. ‘Niet zo boos kijken he.’ Zei Eban op zijn sarcastische toon tegen Steef. ‘Ik kijk niet boos. Dat is gewoon mijn blik.’ zei hij geïrriteerd. Eban hield zijn handen voor zich als zijnde een stopteken.

‘Nog een broodje voor mij.’ Begon de jongen zangerig. ‘Goede bui?’ vroeg Eline. ‘Altijd toch. Ik kan niet wachten tot kerst. Camelia viert kerst bij ons.’ ‘Hartstikke leuk! Wat heb je voor haar gekocht?’ vroeg ze. ‘Iets, iets wat ik nog nooit voor een meisje heb gekocht.’ Zei Eban mysterieus. ‘Oeh spannend. Dat kun je mijn vast wel vertellen dan.’ Probeerde Eline iets los te krijgen uit Eban. ‘Hoe lang hebben jullie nou al?’  vroeg ze zich daarna af. ‘Eline, lieve meid.’ Begon de jongen. ‘Dat is een verboden vraag. Je kan het wel elke week vragen, maar je krijgt er echt geen antwoord op.’ Die middag lag de jongen op zijn bed. Langs de grote landkaart brandden kleine sfeerlampjes, die de witte strepen op de muren geel maakten. Hij viel in slaap, maar in zijn hoofd draaiden alle rateltjes overuren. Hij zag De Bunker voor zich, half verscholen in de aarde, maar de lichtjes om het gebouw brandden. Hij zag Velasquez voor zich. Zittende voor de open haard met Chico, Felip, zijn vrouw Maria en nog meer mensen. In het midden van de tafel stond een groot dienblad met daarop kalkoen, ook was er hert en konijn. Op de zwarte haren van Velasquez stond een kerstmuts. Achter De Kraai, naast de open haard, hing een kaart van het gebied dat Eban op zijn duimpje kenden. Maar zo te zien vierden ze vandaag, op 22 december, kerst in De Bunker.

De Jongen 95
Ontbijt
Loading Likes...

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *