De Jongen #96 | Proost op Eerste Kerstdag

De Jongen 96 | Proost op Eerste Kerstdag

‘Welkom allemaal. Vandaag, Eerste Kerstdag 2015 spelen we het grote grabbelspel. Heb je het antwoord goed, dan mag je een cadeautje openmaken. Heb je de vraag die op het kaartje staat fout, dan mag je geen cadeautje openmaken.’ zei Ilona. In Huize Zonnebloem was de familiekamer prachtig versierd en onder een grote kerstboom lagen allemaal pakjes met strikjes eromheen. In een kring zaten oma Jade, opa Dean, tante Haitske, oom Izaac, Izzy, Jaade, Damara, Ilona, Gavin en  de jongen met in het midden een bijzettafeltje waar al het drinken op stond. De lange familietafel was naar de zijkant geschoven. De stem van Gavin galmde door de kamer. ‘Wie wil er beginnen?’ De kleine blonde Damara stak haar hand vliegensvlug op. ‘Ik, ik wil beginnen!’ Izaac maakte een gebaar dat ze naar voren mocht lopen. ‘Wie is de persoon naast je?’ las Damara het kaartje voor. Ze keek achterom om te kijken wie er eigenlijk naast haar stoeltje zaten. ‘Papa en Eban.’ ‘Goed zo oogappeltje.’

Toen bijna de hele cirkel was geweest, mocht Eban een kaartje trekken uit de grabbelpan. De jongen las zijn kaartje voor. ‘Wie was Jopseh Rudyard Kipling? Die weet ik hoor, dat is de schrijver van het jungleboek.’ ‘Heel goed Eban. Hier is je cadeautje.’ zei tante Haitske, die het dichtste bij de kerstboom zat. ‘Kom maar bij papa.’ zei Eban over het cadeautje. ‘Mag ik helpen scheuren?’ vroeg Damara met haar vriendelijke stem en ze lachte bij het zien van de blik van de jongen. Hij hield zijn cadeautje vast, terwijl Damara het cadeaupapier los trok. ‘Mooi! Die stond op mijn lijstje!’ zei Eban blij verrast. In zijn handen hield hij een Zwitsers zakmes omhoog. Het zakmes had een mooi houten lemmet. ‘Dankjewel Santa Claus.’

Izzy had een leuke vraag. ‘Welke kleur heeft een eenhoorn?’ ‘Wat is een eenhoorn?’ vroeg Ilona. ‘Een eenhoorn is een paard met een hoorn op zijn kop. Dat weet je toch wel tante?’ zei Damara bijdehand. ‘Blauw?’ zei Izzy twijfelend. ‘Jij hebt ook echt geen fantasie hé.’ zei Eban lachend tegen haar. ‘Jij wel dan?’ ‘Ja, ik wil. Fantasie genoeg, het komt er alleen niet uit.’ ‘Wat is de goede kleur dan?’ ‘Een eenhoorn is paars met roze. Ik zal je straks wel een plaatje laten zien.’

‘Hé!’ zei oom Izaac toen hij een vraag goed had beantwoord en Jaade op haar schouder sloeg. ‘Heb je hem binnen?’ vroeg ze. ‘Ik heb hem.’ ‘Wat heb je gekregen papa?’ vroeg Damara. ‘Ik heb een tekentablet gekregen.’ ‘Cool!’ De volgende vraag was voor Gavin. ‘Wat is de hoofdstad van het eiland Curaçao?’ ‘Oranjestad.’ ‘Fout pap. De hoofdstad is Willemstad.’ zei de jongen op plagerige toon. ‘Je ziet me toch niet uit  te lachen?’ vroeg zijn vader. ‘Nee hoor, ik lag je toe.’ ‘Ilona, jij mag grabbelen.’ ‘Daar gaan we dan!’ ‘De muziekstijl dance komt oorspronkelijk uit..? We lassen even een pauze in.’ zei Ilona toen ze de vraag had voorgelezen. ‘Nee, tante. Je kunt zo ook drinken pakken.’ zei Jaade gevat. ‘Hé jammer. Jullie hebben me door.’ De kring moest lachen en de moeder van Eban ging weer zitten. ‘Ik doe gewoon een gokje. De Verenigde Staten.’ Dit keer moest de kring klappen ten teken dat het antwoord goed was gegeven. Ilona maakte haar pakje open. In haar pakje zat een lekker geurtje, wat natuurlijk naar zonnebloemen rook.

‘De aller, allerlaatste vraag en pakje is voor Eban. Wil je de vraag nog beantwoorden?’ vroeg Izaac aan Eban. ‘Laten we maar doen hé.’ ‘Van welk bont waren de muiltjes van Assepoester voordat ze van glas werden in het sprookje? Ik denk dat dit marterbond is.’ zei Eban onzeker, maar toch voldaan. ‘Fout, hartstikke fout. Hier heb je je cadeautje.’ zei zijn vader. De jongen scheurde het open en een dik boek van minstens 500 pagina’s over bossen, uilen, wat je mee moet nemen met survivalleen en nog meer onderwerpen.

‘Welkom in Villa Veertig!’ riep Athol vrolijk toen ze voor de voordeur stonden. ‘Merry Christmas!’ riepen Izzy, Jaade, Damara en Eban terug. Ze hadden een kerstmuts opgezet voor een feestelijk effect. Ze waren de eerste zag de familie toen ze de familiekamer binnenschuifelden. De grote kamer was prachtig versierd. Aan de muren hingen kersttakken met hulst en lampjes en achter de stoel van Athol stond een grote kerstboom die magnifiek was versierd met rode ballen en slingers. ‘Gezellig jongens. Ga lekker zitten!’ zei Belle die op haar stoel zat. De jongen ging zitten op zijn stoel en hij merkte dat deze veel zachter zat dan normaal.

Na ongeveer tien minuten kwam ook de rest van de familie binnen. Iedereen gaf elkaar een zoen. Reken maar eens uit hoeveel kusjes er werden uitgedeeld aan het begin van deze avond, dacht Eban. Izzy, die naast de jongen zat, keek hem even aan en zei wat. ‘Wat zeg je?’ ‘Pello heeft een vriendinnetje.’ zei ze zacht. ‘Niet. Nee, heb ik niet.’ Pello stond achter hen. Eban moest lachen om  het rode gezicht van zijn neefje. ‘Je wordt een beetje rood jongen. Dus, wie is het?’ ‘Gaat je niks aan.’ ‘Dus je wilt het niet zeggen hé, tegen je grote neef? Tante Janouk, wie is het vriendinnetje van Pello?’ vroeg Eban aan haar. Pello’s hoofd werd nog roder toen zijn moeder naar hen toe liep. ‘Wat is er Eban?’ ‘Wij vroegen ons af wie het vriendinnetje van Pello is.’ zei Izzy. ‘Heeft Pello een vriendinnetje?’ vroeg Jaade enthousiast. ‘Vertel het maar Pello. Ze weten het toch al.’ zei Janouk en klopte hem op zijn schouder. ‘Bedankt, mam.’ Ze knipoogde naar hem en ging weer op haar stoel zitten, in gesprek met Ilona.

‘Ik heb inderdaad een vriendinnetje, sinds dinsdag.’ ‘Hoe heet ze dan?’ vroeg de jongen nieuwsgierig. ‘Anne Kubus.’ ‘Anne Kubus?’ vroeg Eban geschrokken. Van verbazing was zijn mond opengevallen. ‘Jij bent gek.’ ‘Ja, dat klopt en ik ben er trots op.’ ‘Dat had je wel even mogen zeggen dan.’ ‘Hoezo dat?’ ‘Ten eerste omdat Anne eerst een oogje op mij had en ten tweede.’ Dit keer was Pello’s mond opengevallen. Eban wou zijn zin afmaken, maar kreeg daar de kans niet meer voor. Athol tikte met zijn ring tegen zijn glas aan, ten teken dat iedereen stil moest zijn. Het geroezemoes stierf weg. ‘Nogmaals welkom! Het is dit jaar misschien een beetje raar om kerst te vieren door alle omstandigheden. Maar misschien is dit juist wel de belangrijkste reden om het wel te doen. Van Bunder op één!’

Proost op Eerste Kerstdag

Het warme gevoel van lekker eten op tafel sperde de neus van Eban open. Het personeel van Villa Veertig kwam met grote schalen de familiekamer binnengewandeld. Schalen die vol lagen met eten. ‘Oh lekker. Ze hebben kipfilet!’ ‘Ja, dat zie ik ook, maar ze hebben ook hamburgers, bitterballen, hertenvlees, konijn.’ ‘En frietjes.’ ‘Niet alleen dat jongens.’ zei Eban. ‘Daar komen nog meer schalen aan.’ ‘Ieuw. Daar ligt vis op. Dat moeten we niet. Zet maar aan de andere kant neer.’ zei Jaade. tegen één van de medewerksters. Er werden zoveel schalen naar binnengebracht, dat het nog wel even duurde voordat alles op tafel stond. Dean ging staan en tikte met zijn trouwring tegen de tafel aan. ‘Op een prachtige kerst en een goed begin van 2016! Proost!’ ‘PROOST!’

Loading Likes...

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *