Verhalenserie De Jongen #90 | Het avondje van Sinterklaas

De Jongen 90 Avondje van Sinterklaas

Eban liep door het vroege donker de straat uit en bleef even staan kijken. Een blond meisje stond tegenover een donkere jongen met hun gezichten naar elkaar toe. ‘Hé, wat moet dat?’ riep Eban hard door de buurt. De jongen schrok en keek zijn kant op. ‘Camelia? Kom!’ De wenkbrauwen van de jongen stonden dreigend naar beneden. De donkere jongen verdween de poort uit en Camelia rende met een betraand gezicht Eban in de armen. ‘Hee lieverd, wat is gebeurd?’ ‘Niks.’ ‘Jawel, wat heeft die jongen gedaan?’  ‘Hij zat achter me aan en kwam naast me lopen. Toen sloeg hij me een duwde me in de bosjes.’ Eban’s mond viel open en gaf zijn vriendin een dikke kus toen hij de schrammen in haar gezicht zag. ‘Het is goed. Ik ben bij je.’ Ze sloegen rechtsaf naar de Lange Spitsestraat.

‘Hee Eban, kom kijken!’ riep Taramalyn vrolijk toen ze de deur opendeed en de jongen bijna naar binnen trok. ‘Liefje, wat is er gebeurd? Loop maar mee.’ zei tante Orianna toen ze de schrammen op het gezicht van Camelia zag. Een traan liep over haar wangen toen ze met een washandje haar gezicht schoonmaakte en de straaltjes bloed wegveegde. Ondertussen zat Eban op de grond met Taramalyn en Damara die een groen jurkje met een witte strik droeg. In de kamer stonden drie grote pakken. Eéntje voor Darama, maar ook voor Taramalyn en Thijmen. Thijmen kwam aangerend en scheurde zijn broek bijna open toen hij over de vloer gleed. ‘Open maken?’ vroeg hij aan Eban. ‘Is goed.’ lachte de jongen en ze scheurden alle drie tegelijk hun cadeau open. Voor Damara en Taramalyn een groot poppenhuis en voor Thijmen een groene racewagen.

Op de bank zaten Eban en Camelia samen met Tarique, Terence, Thijmen, Damara, Sabelle en Sandeep, Rane en Rainier. Aan de achterkant van de kamer zaten tante Lambertine, oom Nyle, oom Loup, tante Orianna, oom Kjell en tante Machteld. Een gure wind waaide tegen het hoekhuis aan. Er werd tegen de deur gebonst. Verschrikt keken de kleine kinderen op. ‘Mama, mama!’ riep Taramalyn. ‘Ga kijken dan.’ zei Loup. Thijmen deed met volle vaart de deur open en zijn mond viel van verbazing open. Daar stond een lange man met een lange witte baard, een mijter en staf in gezelschap van twee pieten. ‘Sinterklaasje kom maar binnen je met je knecht, want we zitten allemaal even recht.’ Thijmen, Darama en Taramalyn renden door het huis en rond de Sint met zijn knechten terwijl de ooms, tantes, Camelia en Eban zongen.

‘Kom jij is bij Sinterklaas.’ zei de Sint tegen Sandeep. Sandeep liep met een big smile naar voren toe en ging voor Sinterklaas staan. ‘Jij bent een echte clown he?’ vroeg de Goedheiligman. Er kwamen wat geluidjes uit het jongetje en toen gaf een Piet een cadeautje aan hem. Het cadeautje werd opengescheurd en was Sandeep verdwenen. ‘Damara.’ zei de tweede piet en Damara kroop over de grond naar voren. ‘Sinterklaas weet dat jij heel goed  blokfluit kan spelen.’ ‘Kun jij blokfluit spelen? Wil je iets voor ons spelen?’ vroeg de piet. Het nichtje keek naar tante Orianna en die gaf haar haar blokfluit. Damara begon te spelen en er verschenen tranen in de ogen van oom Kjell en tante Machteld. ‘Prachtig!’ riep Machteld. ‘Omdat jij zo mooi hebt gespeeld, krijg je van deze piet een cadeau uit de zak.’

Als allerlaatste werden Camelia en Eban naar voren geroepen bij de Sint. Iets waar ze totaal niet op hadden gerekend. ‘Camelia, je bent een stuk ouder geworden dan vorig jaar mijn lieve meid.’ ‘Ze is mijn lieve meid.’ Viel Eban Sinterklaas in de rede. ‘Tuurlijk Eban, maar Sinterklaas is van iedereen.’ zei hij met een grote lach. De jongen deed een stapje naar achteren, zodat Camelia alle ruimte had. Ze moest lachen en wachtte tot er wat zou gebeuren. ‘Je bent heel lief geweest dit jaar Camelia, daarom wil je wat geven.’ De Sint haalde een pakje uit zijn mijter en gaf deze aan haar. Ze scheurde het cadeaupapier eraf en bekeek het doosje. Eban kwam weer een stap naar voren, zodat hij kon kijken wat zijn vriendinnetje had gekregen. Een mooie, zilveren ketting met Eban’s naam kwam uit het doosje. Eban glimlachte terwijl de hele familie naar hen keek en er geroezemoes klonk. ‘Zoenen, zoenen!’ riep Sandeep. Eban lachte naar hem en gaf Camelia een kus op haar mond. ‘Oohh. Ze hebben gezoend!’ zei Damara uitdagend. Natuurlijk kreeg de jongen ook een ketting, maar dan met de naam van zijn vriendinnetje erop.

‘Lieve schatten.’ zei de Sint nog tegen Eban en Camelia. ‘Ik heb nog iets voor jullie.’ De piet haalde nog iets uit de zak. Een dun, rechthoekig geschenk kwam hun kant op. Samen pakten ze het pakketje uit en zagen een schildersdoek met een foto van hen twee erop. De foto was gemaakt bij het riviertje. ‘Ahh.’ Camelia was er helemaal ondersteboven van. Zo ondersteboven dat ze op haar tenen ging staan en een kus op Eban’s voorhoofd gaf. De familie lachte toen hij haar omhoog tilde en weer neerzette. ‘Wij moeten nu gaan. We hebben nog een hele hoop bezoeken af te leggen.’ zei de Sint als laatste. ‘Geef de kinderen nog wat pepernoten piet.’ De pieten gingen de kinderen nog eens langs en met volle monden zong iedereen: ‘Dag Sinterklaasje, dáág, dáág, dáág, dáág, Zwarte Piet.’

Taramalyn kroop nog eens de zak in. ‘Hij is echt leeg hoor.’ zei oom  Nyle. ‘Echt niet!’ zei ze verwoed. Ze kwam eruit en holde naar Camelia met een briefje. Tara liet het briefje aan haar zien en Camelia fluisterde iets. Haar mondhoeken krulden omhoog en een smerig lachje vormde haar gezicht. Stiekem sloop ze achter de volwassenen langs en glipte door de achterdeur naar buiten. ‘NOG EEN ZAK!’ riep ze verontwaardigd naar binnen. Damara en Thijmen kwamen nog aangehold met een hand vol pepernoten die ze spontaan lieten vallen om te helpen met de zak naar binnen te krijgen. Vervolgens liep Thijmen weer naar binnen om Tarique te halen die de zak naar mee naar binnen zeulde. ‘Nog een goed gevulde zak te gaan, zo te zien!’ riep oom Kjell vrolijk die foto’s maakte met zijn camera.

Laat in de avond gingen Eban en Camelia naar huis met hun eigen ‘Zak van Sinterklaas’. Gevuld met nog meer cadeautjes. Eban had verder nog een boek gekregen, een paracord die hij nog moest knopen, nieuwe schoenen en een romantisch etentje met Camelia. Camelia kreeg van de Goedheiligman een cd van haar lievelingsband, een lichtgroen sjaaltje en een cadeaubon van haar lievelingswinkel. Voldaan van deze avond lopen ze terug door de donkere nacht naar Huize Zonnebloem waar diep in de verte nog licht brandde. Via de garage, waar de jongen bijna viel over een fiets, gingen ze de woonkamer binnen. ‘Er is niemand meer.’ ‘Nee, dat zie ik.’ zei Camelia. ‘Ook in de keuken is niemand.’ ‘Dan zijn ze vast al naar bed. Het is ook al half één geweest. Eban.’ ‘Laten wij ook maar gaan dan.’

De Jongen 90 Avondje van Sinterklaas

Loading Likes...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *