Verhalenserie De Jongen #91 | De familie Van Bunder op tv

‘Villa Veertig. Wat is het toch magisch hé?’ zei Eban toen ze het pad van Villa Veertig opliepen en de poort achter zich lieten. Pello liep naast de jongen. ‘Magisch? Daar zal ik nog even over nadenken.’ Ze liepen tussen de dansende lichtjes die een warm licht verspreidde tussen de koude uilen en vlinders die op de lantaarnpalen stonden. Toen ze het bordes opliepen gingen de deuren als vanzelf open. Dat was dus het moment dat Pello zei: ‘Magisch. Je hebt gelijk Eban.’ Athol stond in de deuropening met zijn handen wijd open, zodat de twee jongens in zijn armen vielen. ‘Dag kinderen. Fijn dat jullie er zijn.’ ‘Opa Athol.’ zei Eban extra vriendelijk en een tikje zakelijk. ‘Hoe gaat het met u?’ vroeg Pello. ‘Uitstekend jongens.’ Zijn paarse mantel wapperde door de wind toen hij over het terrein keek van zijn Villa. ‘Prachtig.’ ‘Prachtig, wat is prachtig Athol?’ ‘Ons terrein lieverd.’ Belle stond in de deuropening en keek naar haar man die de grote voordeuren sloot en zich liet zakken in een grijze fauteuil.

‘Lieve jongens..’ begon Belle. ‘..neem een koekje en ga vliegensvlug naar de sportkamer.’ ‘Tweede verdieping, naast de badkamer.’ zei Athol met een knipoog en een koekje in zijn hand. De twee jongens liepen naar boven en bonkte op de deur. In witte pakken stonden andere familieleden met hun florets te zwaaien. ‘Eban, Pello, beetje opschieten. We willen beginnen.’ zei oom Kjell een beetje gestrest. Ze kleedden zich snel om en gingen op de groene sportmat staan met hun florets in de hand. In de verste hoek van Eban stond een man met een camera en wat mensen erom heen die aanwijzingen gaven. Hij meende iets te zien van het logo van de MPS, de plaatselijke Tv-omroep.

Het was op een gegeven moment zo stil in de kamer, dat je een spelt hoorde vallen. ‘Gezellig hier.’ zei Eban sarcastisch. Zijn neefjes moesten lachen om zijn sarcastische toon en toen ging de deur van de sportkamer open. Athol, hun oude, oude betovergrootvader stond daar in een volledig schermkostuum. Er werd luid geapplaudisseerd, maar de oude man strompelde een beetje moeilijk in dat pak de mat op. ‘Kunnen we beginnen?’ vroeg de blonde jongen van midden 20, die er de vorige keer ook al bij was en die de cursus begeleidde. ‘Zeker.’ antwoordde oom Kjell die bij de tv-crew vandaan liep. ‘Meneer de journalist vindt dit natuurlijk erg grappig.’ antwoordde Rainier. Eban en Pello moesten lachen en toen gingen ze van start.

‘1, 2, start!’ Eban prikte met zijn floret in Rainier’s borst. ‘Dat dacht ik dus niet.’ Rainier stak enkele keren in de buik van de jongen met een grijns van hier tot Tokyo. Eban en Rainier, die het dichtste bij het raam stonden, hoorden duidelijk geschreeuw. Ze keken om zich heen door de kamer, maar daar leek alles voorspoedig te verlopen. Ze renden verschrikt naar het raam en keken naar buiten. Waar ze twee donkere mannen een vrouw mee zagen nemen. De vrouw zwaaide verwoed met haar armen en probeerde wat te schreeuwen, maar haar mond was dichtgetaped. Athol’s ogen werden groot toen hij het zag en drukte nietszeggend op zijn ring en verdween in een paarse gloed. Tegelijkertijd ontstond er een paarse gloed aan de rand van het terrein van Villa Veertig. Eban, Jaade en Pryce bedachten zich geen moment en drukte meteen hard op hun ring. Waardoor er een groene, blauwe en gele gloed ontstond.

In de kampvuurplaats lagen vier vrouwen met hun handen en voeten vastgebonden en tape op hun monden geplakt. ‘Hmmm. Hmmm. Hmmm.’ De vrouwen probeerden verwoed iets te zeggen. Wat de sfeer er niet prettiger op maakten. Een beetje beangstigend knikten Eban en Pryce naar elkaar, terwijl Jaade al naar de vrouw was gerend die het meest links lag, haar moeder. De ogen van tante Haitske waren nog nooit zo blauw geweest. Alsof je de angst in haar ogen kon lezen. Het vuur was gedoofd , maar het as rookte nog wat. ‘Waar is Athol?’ vroeg Eban hardop toen ze de tape van Belle aftrokken. ‘Dankjewel jongen.’ zei ze bevrijdend en ze gaf Eban een hele, dikke zoen op zijn wang. Eban glimlachte, maar bleef serieus. ‘We hebben geen tijd om dingen te vragen. Ik heb al zo’n vermoeden wie dit waren. Waar zijn ze heen?’ vroeg de jongen. ‘Daar, door de poort.’ antwoordde tante Haitske toen Jaade haar touwen had doorgesneden met een zakmesje. ‘Dan zijn ze dus richting Eerbeek.’ ‘Richting Eerbeek?’ herhaalde Pryce vragend. ‘Het Verschrikte Bos.’ beantwoordde Eban Pello’s gedachtespinsels. ‘Kom, we halen jullie weg.’

In een rap tempo vluchtten Eban, Pryce, Jaade, tante Haitske, Belle en nog twee vrouwen door een geheime deur in Villa Veertig. Ze deden de deur krachtig dicht en kwamen uit in een stoffige berging waar geen lampen hingen. In het duister gingen ze opzoek naar de volgende deur en kwamen toen uit in een stoffig hok, dat zeker de helft kleiner was. Eban, die voorop liep, zocht verwoed naar de deurklink. ‘Ah hebbes.’ De deur ging open en ze kwamen in een ruimte met rode muren en een zwarte polijste vloer. ‘Binnen. Nou snel naar boven allemaal.’ ‘Wat ga jij dan doen?’ vroeg Jaade aan Eban.

Achter de kampvuurplaats klonken stemmen. Eban dook ineen achter de bosjes en luisterde zachtjes wat er op het pad voor hem gebeurde. ‘Chico!’ klonk er een luide mannenstem. ‘Ellos se han ido!’ ‘What?’ vroeg Chico aan Felip. ‘Ellos se han ido!’ Felip wees op de plaats waar de vier vrouwen hadden gezeten. Ze zijn weg. Athol dook achter de Spanjaarden op, met zijn mantel die ruiste over het gras. In één keer was er een felle lichtflits en lagen Chico, de voetbaltrainer en Felip, de marktverkoper op de grond. Touwen verschenen om de polsen heen en de veters van hun schoenen werden aan elkaar verbonden. Athol moest lachen toen ze probeerden op te staan. Eban kwam uit de bosjes en dat was het moment dat de oude baas schrok. ‘Eban?! Wat doe jij hier?’ ‘U zoeken, voornamelijk.’ ‘Dat is gelukt, neem ik aan?’ ‘Zo te zien wel.’ zei Eban met een grijns. ‘Wat gaat u met ze doen?’ vroeg de jongen geïnteresseerd. Een politiewagen scheurde uit alle macht het terrein op met felle zwaailichten. ‘Ik weet dat wij dit als familie het beste kunnen oplossen. Maar dan doet de politie ook nog wat en vergeet niet Eban, een familie zoals wij moet soms ook hulp vragen.’

Die avond keek de jongen op zijn Facebookaccount en ontdekte een foto van de politie Mechelstein. Een grote foto die genomen is bij de bekende kampvuurplaats pronkte op het internet. Op de foto was Athol te zien, die de Spanjaarden had ingerekend. Echter pronkte Eban’s grote, groene ogen op de achtergrond in de bosjes. Hij keek bij de reacties en zag daar een leuke reactie staan van een heel leuk meisje. Verstoppertje aan het spelen, Eban?

Loading Likes...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *