Column | Het oeps-momentje in de trein

Vooruit kijken. Dat is het beste wat je in je leven kunt doen. De bagage die je hebt meegenomen uit het verleden kun je gebruiken om je toekomst gelukkiger te maken. Maar soms loopt het anders. Het is een rare donderdag. Gelukkig was mijn humeur goed en werd deze steeds beter naarmate de ochtend vorderde. Mijn moeder bracht me ‘s ochtends naar het station, terwijl de regen met bakken uit de wolken werden gegooid. Daar begon het mee. Op het station aangekomen keek ik op het infobord en zag dat de sprinter naar Wijchen niet reed. He, net nu ik die trein moet pakken, rijdt die niet. Mijn mond begon al gauw te krullen bij het zien van de volgende regel op het bord. Er rijdt een rechtstreekse trein naar Ede-Wageningen. Ik hoefde niet meer over te stappen. Heerlijk.
Op de weg terug hetzelfde liedje, maar dan omgedraaid. Een rechtstreekse trein naar huis. De tijd die ik normaliter gebruikte om over te stappen, kon ik nu in de trein besteden. Ik volgde mensen met mijn ogen, las de krant en beantwoorde mijn WhatsApp-berichtjes. Vijf minuten verstreken. Mijn blik gleed naar de trein die aan de overkant van het perron stond. De intercity naar Zwolle. Een paar minuten keek ik naar de mensen op het perron en hoopte dat de sprinter ging rijden. De treinstem riep nog niks om. Wat zou duiden op het rijden van de trein. Dieren: 14:42. Dat was de tijd van aankomst. Helaas was het nog voor half drie. De klok kun je niet sneller laten tikken.
Ik vestigde mijn blik weer op de trein. Die begon langzaamaan te rijden. En toen ging er een lampje boven mij aan. Dat was de intercity die ook in mijn geboorteplaats stopt. Shit. Het zou zo’n twintig minuten schelen qua aankomst met de sprinter waar ik in zat. Dommie! Misschien minder vooruit kijken MC en ook een keer naast je. Of in ieder geval op het infobord kijken die recht voor je ogen hangt.
Het oeps-momentje in de trein

Loading Likes...

12 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *