Column | Ik verscheurde je foto

Ik verscheurde je foto
‘k Heb je brieven verbrand
In mijn hart moet ik huilen
Maar ik doe nonchalant
Ik verscheurde je foto
Maar ik zie je nog steeds
Want ik weet dat ik je nooit meer vergeet

Het is een tekst van het nummer van Koos Alberts dat uitkwam in 1984. Zojuist hoorde ik het nummer nogmaals en ik dacht, dat gevoel heb ik nu. Ik heb geschreven, ik heb geschreeuwd, maar uiteindelijk heb ik je foto verscheurd. Mijn hart is verscheurd. Opgedeeld in een aantal stukken die voortleven. Echter hebben de delen nog geen idee op welke manier dat moet gebeuren. Dat moet helen en de tijd moet rijp zijn. Wanneer dat is, daarvan heb ik nog geen idee. Misschien is verscheurd niet het juiste woord. Je foto, ons gedicht, heb ik onder mijn sokken gelegd. Ik ben er niet klaar voor om het te gaan verbranden. Is dat het punt dat we niet meer te redden zijn?

Mijn keel is schor van het schreeuwen. De frustratie is te groot. Hoe kun je van mij verwachten dat ik alles goed vind? Je hebt tegen mij gezegd dat je rekening met mij zou houden. De tijd zou ik gebruiken om aan het idee te wennen dat we niet meer samen zijn. Waar ik overduidelijk meer tijd voor nodig heb dan jij. Het doet mij pijn. Veel meer dan iemand anders denkt of ziet. Veel meer dan jij ziet. Want wat ik mij afvraag, zie jij het wel? Heb je erover nagedacht wat je de laatste week mij op de schoot hebt geworpen?

Na een goede nachtrust, zit ik terug aan mijn bureau. Ik teken verder aan de mandala waar ik gisteravond mee begonnen ben. Het verzet even mijn gedachten door de mooie kleuren een eigen vakje te kunnen geven. Dat is hoe ik het graag wil, een kleurrijk bestaan. Een hoofdstuk gesloten, maar het volgende dat opent.

igor-ovsyannykov-440146.jpg

Photo by Igor Ovsyannykov on Unsplash

Loading Likes...

16 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *