De Jongen | #31 De Jongen als caissière

MC Kleuver/ oktober 2, 2017/ Uncategorized/ 17 comments

‘Het is donderdag 9 juli. Laatste deadline voor Griekenland. Oud-FIFA-president Jack Warner voor de rechter en zesde etappe in Tour de France.’ Zo klonk het nieuwsbericht op de radio. De jongen pakte zijn schoonmaakkarretje en bewoog het vooruit naar de volgende kamer. Deze kamer werd de landkamer genoemd. In deze kamer hingen langs de ramen een aantal landkaarten. De vloer diende als kaart van de omgeving. Eban duwde voorzichtig de deur open en keek om het hoekje, niemand te zien. ‘Hee jij, ik ben stapelgek op jou. Ik wil nog niet naar huis vannacht. Ik wil dat je bij me blijft.’ zong hij op zijn best. Hij stopte de mop in het sop en begon de kamer te dweilen. De lampjes in de vloer veranderden van kleur en de kamer baadde in een paars licht.
Een kwartiertje later klopte Christophe op de deur en deed langzaam de deur open. ‘Ik moest kloppen, want de bel doet het niet.’ zei hij lachend. Eban keek om en glimlachte naar de man. ‘Is er iets?’ vroeg hij. ‘Zou je kunnen helpen in de winkel?’ ‘Natuurlijk, ik kom eraan.’ Eban pakte de mop en stopte die terug in het karretje. Hij liep de landkamer uit en ging het museumwinkeltje binnen. Het was redelijk druk in het winkeltje. Ongeveer vijftien mensen keken tussen de spullen die het museum te bieden had. Ze verkochten er onder andere wandelkaarten, ansichtkaarten, maar ook beeldjes. ‘Wilt u dit beeldje hebben?’ vroeg Eban en hij schoof het beeldje over de kassa. Hij keek haar aan en zei dan: ‘€3,25 alstublieft.’ De vrouw betaalde en de jongen hielp de volgende klant.
Grijs, dat is de kleur van de mantel die de man aanheeft die het winkeltje kwam binnenstappen. Hij liep door de winkel heen en pakte een landkaart van de omgeving. Hij sloot aan in de rij en was als derde aan de beurt. Bijna vijf minuten later is de man aan de beurt. Hij keek Eban aan in zijn groene ogen en de jongen keek terug. ‘Dat is dan €1,95 … meneer.’ zei de jongen langzaam.  De man rekende af en liep weg met zijn mantel achter hem aan wapperend. Buiten wachtte een vrouw op hem met zo’n zelfde grijze mantel aan. Ze griste de kaart uit zijn handen en vouwde hem open.
Christophe kwam binnengelopen en keek het raam uit. ‘Ik denk dat je die kaart beter niet had kunnen verkopen, Eban.’ zei hij vriendelijk, maar streng. ‘Ik snap wat je bedoelt Christophe. Maar ik kan moeilijk weigeren om iets te verkopen.’ ‘Hmm, ja. Je hebt gelijk.’ antwoordde Christophe bedenkelijk. Christophe liep weg en Eban ging verder met het verkopen.
Een half uur later waren er geen klanten meer in de winkel. Alle bezoekers van het kasteel waren bijna naar huis en het werd stil. Af en toe liep Christophe of Belladonna over de gang of ander personeel. De jongen liep door de winkel heen en deed de kastjes en deurtjes van de glazen vitrines dicht. Hij deed de lampen uit, sloot de ruimte af met zijn sleutel en ging naar huis.
De Jongen als caissière


Wil jij meer achtergrondinformatie over De Jongen, zijn familie, het dorpje Mechelstein en andere plaatsen? Zeg het dan tegen mij!
De andere delen zijn op deze pagina te vinden.

Share this Post

About MC Kleuver

Sinds 2016 schrijft MC Kleuver elke week een column over wat hem bezighoudt. Daarnaast schrijft hij gedichten en is zijn eerste gedichtenbundel uitgebracht in 2018. De belangrijkste onderwerpen op deze blog zijn: autisme, boeken, edelstenen, natuur, geluk en Gelderland.

17 Comments

  1. Ik vraag mij af waarom de kaart beter niet verkocht had kunnen worden dan?

    1. De Jongen kon moeilijk weigeren om de kaart te verkopen, maar de persoon heeft niet veel goeds in de zin 😉

  2. Je schrijfstijl is echt superleuk! Ik lees elk hoofdstuk supersnel uit, en kijk dan altijd weer uit naar de volgende!

  3. Nou ben ik wel benieuwd waarom de kaart beter niet verkocht had kunnen worden, wat hebben de mensen in de zin?

  4. Het zijn hele verhalen die je schrijft. Goed hoor. Maar om ze los te lezen zal ik mij meer in jou en je blog moeten verdiepen.

  5. Nou wil ik wel graag weten waarom die kaart niet verkocht mocht worden.

  6. Spannend! Ben erg benieuwd wie die man en vrouw zijn, wat ze gaan doen met de kaart. Weer een week wachten…

  7. Wat is het toch altijd een feestje om je blogs te lezen, het leest zo fijn weg en zet je toch wel even aan het denken

  8. Oo ik ben benieuwd wat er nu zo speciaal aan die ene kaart is. Spannend geschreven zeg!

  9. Sinds ik het boek De Kassière heb gelezen zorg ik altijd dat ik netjes groet en oogcontact maak met de kassière!

  10. Leuk geschreven! Het deed me denken aan de websoap Begonias.eu. Die wordt toevallig ook geschreven door iemand met PDD-NOS.

  11. Weer heel leuk geschreven!

  12. Spannend !! benieuwd naar het vervolg 🙂

  13. Dit is het eerste deel dat ik hiervan lees, en hoewel ik nu midden in het verhaal begonnen ben, was het meteen pakkend. Ik zou zo die andere delen willen lezen! Als ik van het weekend tijd heb dan begin ik bij deel 1 😉 (en terwijl de rest moet wachten op het volgende deel, kan ik er dan gewoon 30 achter elkaar lezen, haha)

  14. Weer een spannende cliffhanger. Ik ben benieuwd waar ze die kaart voor nodig zullen hebben

  15. Nu ben ik heel benieuwd waarom hij er niet goed aan deed de kaart te verkopen.

  16. Ik ben nu ook mega benieuwd naar de kaart, mooi geschreven weer!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>
*
*