De Jongen | #31 De Jongen als caissière

‘Het is donderdag 9 juli. Laatste deadline voor Griekenland. Oud-FIFA-president Jack Warner voor de rechter en zesde etappe in Tour de France.’ Zo klonk het nieuwsbericht op de radio. De jongen pakte zijn schoonmaakkarretje en bewoog het vooruit naar de volgende kamer. Deze kamer werd de landkamer genoemd. In deze kamer hingen langs de ramen een aantal landkaarten. De vloer diende als kaart van de omgeving. Eban duwde voorzichtig de deur open en keek om het hoekje, niemand te zien. ‘Hee jij, ik ben stapelgek op jou. Ik wil nog niet naar huis vannacht. Ik wil dat je bij me blijft.’ zong hij op zijn best. Hij stopte de mop in het sop en begon de kamer te dweilen. De lampjes in de vloer veranderden van kleur en de kamer baadde in een paars licht.
Een kwartiertje later klopte Christophe op de deur en deed langzaam de deur open. ‘Ik moest kloppen, want de bel doet het niet.’ zei hij lachend. Eban keek om en glimlachte naar de man. ‘Is er iets?’ vroeg hij. ‘Zou je kunnen helpen in de winkel?’ ‘Natuurlijk, ik kom eraan.’ Eban pakte de mop en stopte die terug in het karretje. Hij liep de landkamer uit en ging het museumwinkeltje binnen. Het was redelijk druk in het winkeltje. Ongeveer vijftien mensen keken tussen de spullen die het museum te bieden had. Ze verkochten er onder andere wandelkaarten, ansichtkaarten, maar ook beeldjes. ‘Wilt u dit beeldje hebben?’ vroeg Eban en hij schoof het beeldje over de kassa. Hij keek haar aan en zei dan: ‘€3,25 alstublieft.’ De vrouw betaalde en de jongen hielp de volgende klant.
Grijs, dat is de kleur van de mantel die de man aanheeft die het winkeltje kwam binnenstappen. Hij liep door de winkel heen en pakte een landkaart van de omgeving. Hij sloot aan in de rij en was als derde aan de beurt. Bijna vijf minuten later is de man aan de beurt. Hij keek Eban aan in zijn groene ogen en de jongen keek terug. ‘Dat is dan €1,95 … meneer.’ zei de jongen langzaam.  De man rekende af en liep weg met zijn mantel achter hem aan wapperend. Buiten wachtte een vrouw op hem met zo’n zelfde grijze mantel aan. Ze griste de kaart uit zijn handen en vouwde hem open.
Christophe kwam binnengelopen en keek het raam uit. ‘Ik denk dat je die kaart beter niet had kunnen verkopen, Eban.’ zei hij vriendelijk, maar streng. ‘Ik snap wat je bedoelt Christophe. Maar ik kan moeilijk weigeren om iets te verkopen.’ ‘Hmm, ja. Je hebt gelijk.’ antwoordde Christophe bedenkelijk. Christophe liep weg en Eban ging verder met het verkopen.
Een half uur later waren er geen klanten meer in de winkel. Alle bezoekers van het kasteel waren bijna naar huis en het werd stil. Af en toe liep Christophe of Belladonna over de gang of ander personeel. De jongen liep door de winkel heen en deed de kastjes en deurtjes van de glazen vitrines dicht. Hij deed de lampen uit, sloot de ruimte af met zijn sleutel en ging naar huis.
De Jongen als caissière


Wil jij meer achtergrondinformatie over De Jongen, zijn familie, het dorpje Mechelstein en andere plaatsen? Zeg het dan tegen mij!
De andere delen zijn op deze pagina te vinden.

Loading Likes...

17 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *