De Jongen | #37 De snoepkast en Eban's ring

De jongen streek met zijn hand langs de grote, dikke, houten kastdeur. Zijn groene ring pastte precies in het oog van de deur. De jongen wachtte even en duwde dan de deur open. In de kamer stonden lopende banden, afgeladen met verschillende soorten snoep. Eban liep langs de lopende band met karamels en greep een volle hand van de band af. De achterste muur kwam op hem af terwijl hij ernaartoe liep.
Achterin de kamer veranderde de vloer van grijs naar paars en stonden er enkele paarse stoelen met een sierlijke rugleuning. Eban ging zitten op de zachte kussentjes die op de stoel lagen en pakte er een dik boek bij, die naast hem in de kast stond. Hij sloeg het boek open waar zijn boekenlegger lag en begon te lezen. In het achterhoofd van de jongen spookten enkele gedachtes rond. De jongen had moeite met het lezen van zijn boek en draaide zijn hoofd weg. deed het boek zachtjes dicht met zijn vinger erin en keek naar zijn ring. Alle ringen van de familie waren zegelringen met een bepaalde kleur, die de eigenaar of eigenaresse zelf heeft uitgekozen op hun vijfde verjaardag. Eban legde het boek weg en draaide een beetje met zijn hand, zodat hij de ring van alle kanten kon bekijken. Hij was nog steeds hetzelfde in vergelijking met de eerste keer dat hij hem zag. ‘Mmm..’ mompelde de jongen in zichzelf.
‘Wat kan ik hier nou eigenlijk mee?’ zei hij tegen zichzelf. Op een eerdere familiedag had opa Gervaise hem wel eens iets verteld over OSV. Maar wat was dat toch ook alweer? Hij wist het niet meer. Daarom las hij maar weer verder in zijn boek. Na een tiental minuten wist hij het weer. Oproepen, sommeren en veranderen. Dat was de basis.
Eban stond op en concentreerde zich. ‘Snoep hier!’ klonk het door de ruimte. De snoepjes zweefden boven de rollende, lopende banden en vormden meterslange slierten die naar Eban zoefden. Als snelle speren kwamen de karamels, banaantjes, chocolade en nog meer soorten snoep naar hem toe geschoten. Snel dook de jongen naar beneden, zodat het niet op hem zou botsen, maar tegen de muur. Eban pakte een karamel die naast hem lag, deed het papiertje eraf en  gooide dat weer terug op de grond en stak het snoepje in zijn mond. Zo ging hij misschien wel een half uur door. Totdat hij kotsmisselijk was. Hij zakte weg op de grond met nog een snoepje in zijn mond dat hij snel doorslikte. Hij voelde zich slecht en beroerd. Waarom moest hij ook hierheen gaan? Waarom hadden ze zo’n kamer in huis?
‘Wakker worden, jongen!’, zei Ilona die naast hem op de grond zat. Ze sloeg een paar keer zachtjes in zijn gezicht en riep nog een keer. Langzaam deed Eban zijn ogen open en ging half rechtop zitten. ‘Huh?’, zei hij, alsof hij het niet begreep. Gavin kwam de lange kamer binnengelopen en binnen 2 seconden stond alles weer op zijn originele plaats. De lopende banden draaiden weer en de enorme bakken aan het uiteinde daarvan werden weer gevuld met nieuwe ladingen snoep. ‘Hij heeft zich weer volgepropt met snoep. Moet je hem nou zien liggen!’, zei de moeder van de jongen tegen zijn vader. Gavin kwam achter Ilona staan en toen werd het weer donker voor zijn ogen.


Het e-book van De Jongen is vanaf nu te koop! Bekijk hiervoor het bestelformulier.
De Jongen (1)

Loading Likes...

30 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *