De Jongen #43 | De Jongen in de bunker

Eban werd wakker op een koude grijze betonnen vloer. Hij keek om zich heen maar zag niks. Het was pikdonker in het kamertje. Naast hem lagen zijn ouders, verwikkeld in een stoffig, oudbruin laken met gaten erin. ‘Mama?’, fluisterde de jongen zacht in haar oor. ‘Ben je wakker?’ ‘Ja, lieverd.’ ‘Ik heb het koud en last van m’n rug.’ Ilona schoof op en liet haar zoon naast haar liggen. Gavin lag stil en keek omhoog. ‘Hoe laat zou het nu zijn?’ vroeg Eban zich hardop af. Tussen een spleetje in het plafond kon Gavin eruit opmaken dat het na zes uur moest zijn.

Er klonken geluiden aan de andere kant van de deur. Gebonk tegen de dikke stenen muren en geklos van houten wandelstokken. Het geluid kwam steeds dichterbij.   Verwachtingsvol hoopten ze dat de deur van de stenen cabine openging. Even gebeurde er niks en zakten ze weer half tegen de muur aan tot plots de deur open ging en de ruimte werd gevuld met een zee van licht. Geschrokken keek Eban naar zijn moeder die diepe wallen onder haar ogen had wat haar gezicht ouder maakte en haar zonnebloemenjurk, die eens zo stralend geel was, was nu meer bruin dan geel. ‘Meekomen.’ Zei Manel in het Spaans en Gavin gebaarde naar Eban en Ilona dat ze hem moesten volgen.

Klik hier voor meer informatie over het e-book. 

Ze liepen door een donkere uit stenen gebouwde gang die af en toe werd verlicht door een doffe lamp waar een klein beetje oranje licht uit kwam.  De gang liep glooiend omlaag en er verscheen een deur toen ze links de hoek om gingen. ‘Het duister is onderweg. Gelukkig heb ik mijn zwembroek aan waarmee ik onderwater kan duiken, daar zullen ze me vast niet vinden.’  Ilona kijkt haar zoon aan alsof hij gek is en Eban voelt dat ze bang is. Hij pakt haar hand vast. Manel klopt op de deur en duwt hem open. Ze gingen nu een kamer in die prettiger verlicht was. Er stonden een paar tafels en stoelen in en het was er ijskoud.

‘Where are the rings?’ vroeg Manel. ‘Here.’ Antwoordde Eban en liet een buideltje zien waar een blauw, gele en groene ring inzaten. De ringen lichtten blauw op in zijn handen en er verschenen blauwe slierten. De hele kamer werd blauw verlicht en alle mensen keken stil naar wat er zou gaan gebeuren. Chico schoof een stoel aan de kant en Manel verdween in een donker hoekje. ‘En nu?’ vroeg Eban zich af. Dat antwoord kwam al snel. Miquel en Vicenc leunden samen op een stoel en Ilona, Gavin en Eban stonden voor de deur te wachten. Ze hadden nog geen stap gezet. Opeens klonk er een knal en vormden de blauwe flitsen slierten die de leden van de Gemeenschap van Sant Pere Pescador vastbonden. Het waren magische slierten en even later verscheen er een figuur uit de ring van Eban. Er verscheen een witte baard en toen kwam Athol in zijn geheel tevoorschijn. ‘Opa!’ Riepen ze tegelijk. Hij lachte en keek meteen weer ernstig.  ‘Daar is nog een deur.’ Ze liepen naar de deur en keken naar de omgevallen lichamen en naar hun gezichtsuitdrukkingen, die nogal boos waren.

De Jongen (7)

Ze liepen door de bunker die een zigzag van gangen had. De ene gang liep omhoog, de andere liep naar beneden. Ze hingen een keer links, twee keer rechts, rechtdoor, op de Y-splitsing naar rechts en toen kwamen ze uit bij nog een kamertje. Dit was meer een kamer, hij was groter dan de woonkamer in Huize Zonnebloem. En door dakluiken kwam er licht in de kamer. Daar zat hij, in een hoekje: Velazquez. ‘Wie is daar?’ vroeg hij onbezorgd in het Spaans. Het werd stil in de kamer en Eban moest heel nodig plassen. Velazquez keek om en zijn lichtgele ogen werden groot en nog bleker dan ze al waren. Gavin en Eban hieven hun ring op en er verschenen dikke stevige touwen die de polsen en enkels van Velazquez vastbonden, zodat zijn schoenen naast elkaar stonden en hij moest hinkelen. Voordat hij bij een salontafel kon komen die in de hoek stond, had Eban al een dikke zware houten plank opgeroepen die op zijn hoofd viel.

‘Rennen, rennen, rennen!’ riep Ilona luid toen ze naar buiten waren geklommen. Ze renden over een hele lange straat, waar veel toeristen kwamen, maar waar geen huizen stonden. ‘Ik zet jullie af op de camping.’ Zei Athol. Hij haalde verschillende blauwe buisjes uit zijn gewaad en maakte ze groter met zijn ring. ‘Stap in.’ Zei hij vastbesloten. ‘Dank u wel opa.’ Zei Gavin. Ilona kuste hem en Eban gaf hem een knuffel. ‘Goed gedaan, jongen.’ Zei Athol tegen de jongen en hij knikte. ‘Dank u wel.’ ‘Ga nu maar, we zien elkaar na de vakantie in Villa Veertig.’


Het e-book van De Jongen is te koop voor €4,50. Klik hier voor meer informatie. 

Loading Likes...

15 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *