De Jongen #49 | Home Sweet Home

Het was vijf uur ’s ochtends en Eban zat in de auto. Nog zo’n 300 kilometer te gaan en dan zijn ze thuis. Het was nog donker, maar het begon al gauw te schemeren. Elke keer keek de jongen op het navigatiesysteem om te checken hoe ver ze nog moesten. Ilona zat voorin de auto en sliep in haar gele bloemenjurk en had een dekentje over zich heengetrokken. Eban had het totaal niet koud en zat met een grijs T-shirt op de achterbank.

Klik hier voor meer informatie over De Jongen. 

Even later begon het busje te schokken en te trillen. Ilona schrok op en werd wakker, Eban zat rustig op de achterbank en Gavin probeerde het busje naar rechts te sturen, de vluchtstrook op. Moeizaam ging het busje naar rechts en nam de caravan ook mee. Het begon licht te worden, maar het was nog fris op de snelweg. Ilona, Eban en Gavin stonden naast de vangrail tot er een geel busje aankwam waar twee personen uitstapten en die naar hen toe kwamen lopen. Gavin deed de motorkap los, zodat de Duitse mensen konden kijken en Eban stond naast zijn vader, met zijn handen in de zakken, te kijken naar wat er mis was. ‘Sehr gut, sehr gut.’ Zei de dikste Duitser met zijn walrussnor. Een enorme, schelle en seniele lach klonk door de omgeving heen. Alle mensen die in hun auto reden op de snelweg keken paniekerig opzij. De Duitser  pakte een tangetje, drukte dat tegen een buisje aan, kneep er in en de auto werd rustig. ‘Startfertig machen..’ Zei de dikke Duitser.

Vijf minuten later reden ze weer en ondertussen was de lucht rood met oranje gekleurd en werd de aarde lekker opgewarmd door de zon.

Het was half 10 toen Gavin het busje hun eigen straat inreed. ‘Home sweet home. Oost west, thuis is het altijd het best.’ Zei Eban. Hij pakte zijn tas uit de auto en rende bijna het huis in van blijdschap. Boodschappentassen vol kwamen de caravan uit. Een berg was bedekte de vloer in de woonkamer. Snibbig riep Ilona Eban en die kwam natuurlijk braaf aandraven. ‘Hier, neem dit maar eens mee naar je hol. Dan kun je het daar uitpakken.’ Eban pakte de verschillende plastic tasjes aan en nam ze mee naar zijn kamer.

De Jongen (14)

Ebans kamer zag er nog hetzelfde uit. Zwart met witte strepen en witte planken, waar zijn bureau en computer onder stonden met een heel zwaar houten bed en kast. In het eerste tasje zat een laken, in het tweede wat rommelspulletjes, zoals een portemonnee, een magisch wensenboek en nog meer. In het derde en laatste tasje zat een standbeeld, dat verder was verpakt in een doos met papiersnippers. De jongen haalde een schaar uit zijn la, knipte de doos open en strooide met de papiersnippers in het rond. ‘Woehoee!’ Klonk het luid. Gavin deed de deur open, keek om het hoekje en zag Eban op bed zitten met een hoop papieren stukjes op de grond. ‘Het is fijn om weer thuis te zijn!’ Zei Eban.


De hele serie lezen in één keer? Koop voor €4,50 het hele e-book van De Jongen! Meer informatie is op deze pagina te lezen. 

Loading Likes...

33 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *