De Jongen #57 | Smurrie en Camelia

De jongen was deze ochtend ontzettend in zijn hum. Hij had goed geslapen en de vogeltjes floten hun lied. Eban stapte uit bed, pakte uit de houten klerenkast een broek, t-shirt, boxer en schone schokken en kleedde zich aan. Hij hinkte bij het aantrekken van zijn sokken en beneden klonk er gerommel. ‘Hé get!’ zei Eban toen hij tegen zijn kast aanbotste en aan de andere kant van de kamer een pot met smurrie van de plank afviel. De felle, lichtgroene smurrie droop uit de pot en vormden lange dunne sliertjes die kronkelend naar Eban’s benen begaven. ‘Ruim op!’ zei Eban doordringend en zijn ring lichtte blauw op. De smurrie werd terug naar de pot gedreven en vloog terug naar de plaats op de boekenplank. Ondertussen werd ook zijn bed opgemaakt en gingen de gordijnen op. ‘Die moet ik vaker gebruiken.’ zei Eban toen zijn vader binnenkwam. ‘Dat heb je weer mooi voor elkaar jongen.’ ‘Haha, ik weet het. Is al opgelost.’ zei Eban lachend tegen zijn vader.

Het gehele verhaal is ook te lezen als e-book. Klik hier voor meer informatie. 

Eban kwam beneden met een houten kistje, legde deze op tafel en dook de kelder in. Hij rommelde een beetje en kwam even later terug met een rol met inpakpapier. De jongen pakte het houten dingetje netjes in. ´Dat heb je netjes gedaan Eban!´ zei zijn moeder terwijl ze met een heggenschaar door het huis liep. ‘Werk ze en veel plezier!’ schreeuwde Eban zijn moeder achterna. Eban ging verder met dingetjes doen in de woonkamer. Dan pakte hij een boek, zette de tv aan of luisterde naar de radio. Een ogenblik zag hij in zijn ooghoek een figuur rondlopen. Hij schonk er verder geen aandacht aan en zag dan de gele jurk van zijn moeder onder de groene en bruine vlekken. Ze trok gekke bekken  voor het raam en barstte in luid gelach uit toen ze zag dat Eban naar haar keek en zijn wenkbrauw optilde.

De deur van de garage ging open en de jongen stapte op zijn fiets. Hij hobbelde over de klinkers die op de straat liggen richting het dorpje Brummen. Kanaal oversteken, rechtdoor rijden en bij de rotonde links. ‘Hee lieverd!’ zei Camelia toen ze de deur opendeed en haar vriendje een knuffel gaf. Ze omhelsde hem en hing aan zijn nek. ‘Kusje?’ vroeg Eban op zijn eigen manier. Ze gaven elkaar een dikke kus en gingen naar de slaapkamer van Camelia. Ze ploften op de kleine bank en bleven een tijdje zo zitten. ‘Gezellig he!’ zei Eban toen Sanne, de stiefmoeder van Camelia binnenkwam met een dienblad vol met lekkers. Ze glimlachte en vertrok weer. ‘Ze hadden ruzie.’ zei ze opeens tegen Eban. ‘Ik kwam beneden en toen zat mijn vader te huilen. Ik heb papa nog nooit zien huilen, zelfs niet toen we vertrokken uit Great Britain.’ ‘Dat kan wel eens gebeuren ja. Misschien heeft hij het nou moeilijker dan ooit?’ stelde Eban de vraag. ‘Misschien, ik hoop dat ze bij elkaar blijven, net zoals wij bij elkaar blijven.’ glimlachte Camelia. Eban lachte terug, pakte haar hand en kuste haar innig op de mond.

Een uurtje of twee later lagen ze samen op het bed naar de tv te kijken. ‘Josje, hartstikke leuk! Lekkere blonde.’ zei Eban plagerig tegen Camelia. ‘Pas maar op, anders pak ik je!’ zei Camelia uitdagend en ze gaf een kus op zijn wang. ‘Toch doen die meisjes het wel goed!’ zei ze erachteraan. Eban lachte en ging bovenop haar liggen. ‘Mo Gertje allé, dat kun je toch niet maken.’ hoorden ze Karen op de achtergrond zeggen.


Klik hier voor meer informatie over De Jongen. 

De Jongen (24).png

Loading Likes...

6 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *