De Jongen #62 | Camelia viert haar verjaardag

De jongen loopt de trap af en kijkt naar de brievenbus. ‘Weer een nieuwe lading met enveloppen. Word er toch knettergek van.’ zei hij toen. Hij bekeek de enveloppen en begon te praten tegen Ilona, die aan de andere kant van de hal stond. ‘G. van Bunder, G. van Bunder, I. van Bunder-Rosmella, G. van Bunder. G.G. van Bunder.’ Allemaal voor jullie. De jongen liep door de hal en gaf het stapeltje aan zijn moeder. Die bekeek de enveloppen nog eens en gaf er toen twee aan Eban. ‘E.E.E. van Bunder. Dat ben ik niet hoor.’ zei ze lachend. De jongen pakte de enveloppen aan en opende de eerste. ‘Een brief van school, voor ons introductieweekend in Spanje.’ ‘Spanje?’ zei Ilona verschrikt.  ‘Spanje? Hoorde ik dat wel goed jongen?’ ‘Ja, dat hoorde je goed. Had ik dat nog niet verteld?’ ‘Nee, je verteld nooit wat!’ ‘Oh, nou dan weet je het nu.’ Eban ging op de bank zitten en maakte de tweede enveloppe open. In de envelop zat een grote kaart met daarop geschreven: bedankt! Hij klapte de kaart open en las nauwkeurig wat erop stond. Eban las voor: ‘Lieve Eban, bedankt dat je me afgelopen donderdag  hebt geholpen en naar het ziekenhuis hebt gebracht! Liefs, Bren.’

Het gehele verhaal is ook te lezen als e-book. Klik hier voor meer informatie. 

‘Eban, instappen!’ Snel controleerde Eban zijn tas en nadat hij alle cadeautjes heeft gecheckt en zijn persoonlijke eigendommen, toen pas rende hij van de trap af. Hij gooide de deur achter zich dicht en stapt in de auto van zijn vader. ‘Kon dat niet sneller?’ vroeg Gavin aan Eban. ‘Ik ben er toch al? Rijden maar.’ Gavin reed de oprit af, onderweg naar Camelia.

De deur vloog open en Camelia kwam naar buiten gerend. De wind waaide door haar haren en ze greep Eban zo stevig beet, dat hij moeite moest doen om adem te halen. ‘Gefeliciteerd lieve schat!’ zei hij vrolijk toen Camelia hem weer had losgelaten. Hij gaf haar drie dikke zoenen en stapte toen de hal in om zijn jas op te hangen. Ondertussen feliciteerden Gavin en Ilona Camelia en stapten ze met z’n allen het huis en viel de deur weer in het slot. In de woonkamer ging Eban alle mensen langs om zich voor te stellen als ‘het vriendje van’. Zo zaten er een oom en tante en hun kinderen, maar ook de buren en opa’s en oma’s van Camelia. ‘Ha Eban, je bent er eindelijk. Camelia vroeg zich al af wanneer je kwam.’ ‘Nou, Sanne.’ ‘Wat? Dat is toch zo?’ Camelia liep weg en trok Eban mee naar de gang.

‘Stom.’ ‘Geeft niks, ik houd toch ook van jou?’ Camelia glimlachte en keek zenuwachtig naar de tas die Eban bij zich had. ‘Haha, beetje ongeduldig?’ Eban keek haar uitdagend aan en haalde de pakketjes uit haar tas. Het beeldje vond ze eigenlijk niks, maar zette het toch op de vensterbank in haar kamer. ‘Mooi sjaaltje. Goed gedaan baby.’ Eban glunderde van trots en gaaf haar het laatste pakje. ‘Ahh nee, dat had je niet hoeven doen schat.’ Met kleine tranen laat ze de CD zien. ‘En ook van m’n lievelingsband.’ ‘Het is al goed hoor. Gefeliciteerd met je 19de verjaardag mop!’ Ze geven elkaar nog een dikke kus voordat ze de woonkamer inlopen en naast elkaar gaan zitten op twee stoelen die normaal bij de eettafel horen.

‘Wil je dat bakje even pakken lieverd?’ vraagt Eban en hij drukt Camelia een kus op het oor. ‘Gaan we weer?’ vroeg Camelia en bukt over de tafel heen om het bakje te pakken. Eban haalt er een handjevol gezouten cashewnoten uit en stopt ze één voor één in zijn mond. ‘Lekkere vreetzak van me!’ zegt Camelia en geeft de jongen een flinke zoen op zijn wang. Eban werd rood en begon te proesten. ‘Dankjewel.’ zei hij proestend.



Klik hier voor meer informatie over De Jongen. 

De Jongen (29).png

Loading Likes...

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *