De Jongen #97 | De Jongen viert Tweede Kerstdag

De Jongen 97 | De Jongen viert Tweede Kerstdag

‘Hee lieve schat. Merry Christmas!’ zei Eban toen Camelia de deur opendeed. ‘Wat zie jij eruit.’ Camelia moest lachen. De jongen stond in de deuropening met een kerstmuts op en had een rendiertrui aan. ‘Dat zeg ik, Merry Christmas.’ ‘Kom binnen gek.’ Camelia drukte een kus op zijn voorhoofd, sprintte naar buiten, keek of niemand hen had gezien en trok de deur vervolgens achter haar dicht. ‘Wat vind je Sanne?’ vroeg Eban toen hij voor haar stond en zijn kleding liet zien. ‘Erg feestelijk Eban. Wil je een kransje?’ Garman kwam ook binnen, gaf Eban een hand en begroette hem hartelijk. Ze ploften samen op de bank neer.

‘Kom maar.’ zei Eban toen hij Camelia zag draaien bij een stoel. Ze kwam naast hem liggen op de beige bank. Sanne kwam  aan met een dienblad vol met kerstkransjes, schuimpjes, koekjes en iets heel belangrijks; warme chocolademelk! ‘Oh, lekker Sanne.’ zei Camelia. ‘Je zal het maar koud hebben.’ zei ze humoristisch. Op de achtergrond klonk zachtjes kerstmuziek. ‘Dit is dus echt prachtige muziek. Het mooi rijmpje van dit jaar. Geschreven door A. van Kaefferensnel.’

Kerst zie je hier in de stad
Elk jaar komt het weer op je pad
De lichtjes gaan dan aan
Ga maar vast klaar staan
De kerstman komt er ook dit jaar weer aan

Het nummer ging nog even door, voordat hij op de volgende overging. ‘Sanne, wil je mij dat pakje daar geven?’ ‘Tuurlijk Garman.’ Sanne pakte een cadeautje met blauw inpakpapier dat onder de boom lag en gaf het aan haar man. ‘Camelia, voor jou schat.’ zie hij. Het meisje pakte het pakje aan en maakte zich van Eban los. Ze trok de strik ervan af en gaf deze aan de jongen. Een doos onthulde zich. ‘Ahh, nieuwe boxen! Dankjewel pap.’ Camelia vloog over Eban heen en gaf haar vader een dikke zoen.

‘Hé, hé, beste vriend. Hier, in je broekzak. Neem op dan! Neem op dan!’ De telefoon van Garman ging. Hij keek op de display en las de naam. Een veeg over het beeldscherm en een oud vrouwtje van in de tachtig verscheen. ‘Hello, my dear. How are you?’ vroeg ze in het Engels. ‘Hé mom, Merry Christmas. I’m fine and how are you?’ Net als Eban had ze een kerstmuts opgezet en stond ze met haar oude handen vrolijk te zwaaien. ‘Hi grandma. Merry Christmas from us. This is my boyfriend Eban. Eban, wave to her.’ Eban zwaaide vrolijk. ‘They’re so happy together. I wish you were here.’

‘Zullen we verder gaan met de cadeautjes?’ zei Sanne toen ze met een volgend dienblad aankwam. Sanne en Garman gaven aan elkaar een geurtje en een boekenbon, terwijl Eban van Camelia een cadeautje kreeg. Een langwerpig smal cadeautje met rood inpakpapier en blauw lint. Hij scheurde het pakje open en zag een doorzichtig glazen kistje met een zacht bedje van stof. Op de stof lag de Zegevlier; een toverstok die gebruikt werd in de Harry Potterreeks. ‘Dankjewel lieverd. Ik houd van Dumbledore!’ ‘Ik weet het.’ Eban gaf haar een dikke zoen op de mond en bedankte haar nog een keer. Albus Perkamentus is en was zijn lievelingspersonage uit de hele reeks. Hij vindt het jammer dat hij dood is. Hij had graag in de magische wereld geleefd. Maar nou komt het rare, woont hij niet een beetje daarin? Immers kent Eban heksen.

‘Nou komt het belangrijkste van de avond.’ zei Sanne. ‘ETEN!’ riep Eban extra vrolijk. De tafel was keurig gedekt en het gouden servies stond op de tafel. Het bestek rinkelde tegen de glazen met jus d’orange. ‘We hebben worstjes en hamburgers en natuurlijk ook satéstokjes en wat groente en een fruitbowl.´ ´En wat is dit dan Sanne?’ vroeg Eban. ‘Dat zijn stoofpeertjes en iets wat je moet proeven. De kaarsjes gingen aan en voor de gordijnen verschenen schaduwen. Buiten was het al donker. De straatlantaarns gaven een gloed van warmte door de straat. ‘Eet smakelijk.’ klonk er binnen in het gezellige huisje van de Van Aberdare’s.

‘Ik neem een lekker satéstokje en wat stoofpeertjes. Moet ik ook voor jou opscheppen schat?’ ‘Doe maar Eban.’ ‘Wat wil je hebben?’ ‘Een hamburger en wat salade alsjeblieft.’ Eban schepte het bord van zijn vriendin lekker vol. ‘Niet zo’n hele berg.’ Eban lachte naar haar, zodat zijn witte tanden tevoorschijn kwamen. Sanne en Garman gingen na een tijdje van tafel af, toen ze hun buik hadden volgegeten. De deurbel ging en Sanne liep het halletje in. Zo zaten Camelia en de jongen alleen aan tafel met de kaarsjes aan. Ze leunden met hun armen op de tafel en bogen voorover, zodat het waxinelichtje bijna tegen de kraag van Camelia bruin kleurde.

Ping ping. Eban’s telefoon ging af. Hij kreeg berichtjes binnen. Snel pakte hij zijn telefoon en bekeek van wie de berichtjes waren. Cid en Steef hadden een WhatsApp-berichtje gestuurd in de klassenchat. Wat zou er aan de hand wezen? Dacht Eban bij zichzelf. Hij keek Camelia een keer aan en drukte op het scherm. Brand in de Bosbouwschool. Wat?! Eban scrolde met zijn hart in zijn keel door het gesprek heen. Alle mensen uit de klas hadden al gereageerd, blijkbaar had hij zijn telefoon niet gehoord. ‘Wat is er Eban?’ vroeg Camelia toen ze zag dat Eban geschokt reageerde. ‘Kijk, mijn school staat in de hens.’ zei hij enigszins toch wel verbaasd. ‘Dat kan toch niet? Het is Tweede Kerstdag.’ ‘Ik geloof het ook niet.’ Is dit echt? vroeg Eban aan zijn klas. 100 procent echt. Had Eline teruggestuurd met een foto van de plaats delict. Vlammen vulden de foto, terwijl er nog een klein laagje van het gebouw overeind stond. Op de foto was ook een brandweerauto te zien en wat brandweermannen die het vuur probeerden te blussen.

‘Kerst is het samen vieren, zodat het toch nog twee dagen gezellig is op moeder aarde. Ik houd van je schat.’ zei Camelia.  ‘Ik houd ook van jou. Dat heb je mooi gezegd.’ Ze kusten elkaar. En nog een keer en nog een keer. Totdat Eban’s kin vochtig werd. ‘Love you.’ zei hij tenslotte nog een keer.

De Jongen 97 | De Jongen viert Tweede Kerstdag
Loading Likes...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *