De Jongen #98 | Sterretjes op zijn best

‘Mag ik sterretjes Eban?’ vroeg Tamaralyn aan haar grote neef. De jongen keek naar tante Orianna en die knikte dat het goed was. De familie stond samen in de tuin te wachten tot het 12 uur werd en ze 2016 konden inluiden. ‘Eban, steek nou aan. Ik wil hem vasthouden.’ zei Taramalyn smekend. Het nu 6-jarige meisje keek ongeduldig met haar bruine ogen naar Eban. De jongen nam zijn aansteker in de hand en stak hem aan, waarna hij het brandende sterretje aan zijn nichtje gaf. ‘Woehoe! Ik heb een brandend sterretje gekregen.’ rende Taramalyn vrolijk rond. ‘Voorzichtig Taramalyn!’ hoorden ze oom Loup roepen.

Damara trok aan de zwarte mantel die Eban aanhad. Overigens hadden bijna alle volwassenen een mantel aan. Die ene een rode, een zwarte of een paarse. Je kan wel raden wie er een paarse mantel aanhad. ‘Wat is er Damara?’ vroeg Eban. ‘Ik wil ook een sterretje.’ ‘Houd maar even vast.’ zei hij lachend tegen haar, gaf haar een sterretje en toverde zijn aansteker opnieuw uit de zak van zijn gewaad. ‘Wauw. Dat is warm.’ zei Damara blij toen Eban het had aangestoken. Ze liep weg van Eban en die stond toen alleen. ‘Gezellig.’ zei hij binnensmonds.

De TV in de familiekamer stond aan, maar niemand die er naar keek. Het hardste geluid kwam van buiten. Het vuurwerk knalde buiten maar aan, ook in de Lieënlozestraat knalde het behoorlijk. De jongen praatte wat met Izzy en Jaade, die naast hem aan tafel zaten. ‘Moeten die kinderen niet naar bed?’ vroeg Jaade. ‘Hoezo? Wordt je gek van ze?’ antwoordde Eban. ‘Een beetje wel ja. Moet je naar ze kijken dan.’ Terence, Thijmen, Taramalyn, Sandeep en Damara renden achter elkaar aan door de kamer. Ze renden rond de bar, de lange tafel en langs de voetbaltafel. ‘Jongens, jongens. Iets minder kan ook wel.’ zei oom Loup toen hij Terence en Thijmen tegenhield. ‘Ga maar even rustig iets drinken. Dan kunnen jullie zo naar bed.’

Een tien minuten later liepen de jongste kinderen achter Eban aan naar de woonkamer. Zachtjes en met veel humor duwde hij tegen de deur aan. ‘Je moet wel de klink naar beneden doen.’ zei Taramalyn. ‘Oh, is dat het.’ ‘Dat wist je wel.’ zei Damara op een lieve toon. ‘Tuurlijk.’ Tussen de banken en het aquarium stond nog helemaal niks. ‘Mama zei dat hier bedden stonden.’ zei Sandeep. ‘Ah, zo te zien nog niet. Maar daar weet ik wel iets op.’ Eban boog zijn arm, alsof hij op zijn horloge keek. Je kon zien dat hij diep nadacht. Op een gegeven moment gaf hij zijn groene ring een tik en verschenen er 6 keurige, grote bedden op een rijtje. Er klonk gejubel van de kinderen. ‘Deze is voor mij.’ ‘En deze van mij.’ ‘Mij, mij, mij.’ ‘Ja hoor. Ligt iedereen in bed?’ vroeg Eban uiteindelijk. ‘Ja, Eban.’ ‘Dat is mooi. Slaap lekker! Tot straks.’ Eban knipte het licht uit en deed de kamer achter zich dicht.

In de familiekamer was Athol in zijn paarse mantel opgestaan voor een kleine speech. ‘Speech! Speech! Speech!’ klonk het door de zaal. Athol stak zijn hand op ten teken dat hij wilde beginnen. Het werd stil in de kamer. ‘Familie..’ zo begon hij. ‘..ik vind het super fijn dat we ook in 2015 het nieuwe jaar met elkaar kunnen inluiden.’ Op de achtergrond klinken nog wat knallen. ‘Ik hoop dat de kinderen daardoorheen kunnen slapen. 2015 was een bewogen jaar voor onze familie. We hebben gelukkig heel veel feestjes gehad, maar helaas kennen we ook de Duistere Zijde van het leven. Velasquez en zijn aanhang maken het ons niet makkelijk. Maar de Van Bunders zullen overwinnen. Alsnog wil ik met jullie graag een toost uitbrengen op 2016.’ Glazen klingelden tegen elkaar en de champagne ging her en der over de vloer heen. Vijf minuten lang hoorde je iedereen proost zeggen.

‘Het is tien voor twaalf. Zou je de kinderen wakker willen maken Eban?’ vroeg tante Haitske aan hem. ‘Tuurlijk.’ Eban liep naar de woonkamer, waar hij eerder die avond zes bedden had neergezet. ‘Wakker worden slaapkopje.’ zei Eban toen hij naast Damara stond. Haar slaperige hoofdje kwam als een slangetje omhoog. ‘Is het al 12 uur?’ vroeg ze opeens klaarwakker. Onmiddellijk gingen ook de andere vijf koppies omhoog. ‘Kom maar uit bed en ga maar terug naar de familiekamer.’ zei Eban. De kindjes renden achter hem aan en haalden Eban in. ‘Eban, kom nou, het is bijna 12 uur!’

’10.. 9.. 8.. 7.. 6.. 5.. 4.. 3..’ ‘Nog even wachten!’ zei Eban.’ ‘2..1.. GELUKKIG NIEUWJAAR!’ De tuin van de Van Bunders kleurden in verschillende soorten door het vuurwerk dat de lucht in werd geschoten. ‘Happy New Year mam.’ zei Eban toen hij eindelijk zijn moeder had gevonden in de familiemenigte. ‘Gelukkig 2016 jongen.’ zei ze toen ze Eban nog een keer had bekeken en ze gaf hem een dikke knuffel. Ondertussen zoende Eban nog tante Haitske, gaf oom Loup een schouderklop en nam Taramalyn nog op de arm. Eindelijk had hij zijn vader gevonden. ‘Gelukkig 2016.’ zei Gavin tegen de jongen. ‘Happy New Year.’ Ze gaven elkaar een dikke knuffel. Gavin drukte snel een kus op Eban’s wang. Eban gaf hem een klap op zijn rug en ze liepen weer verder.

Happy New Year!! Stond er in het sms’je dat Camelia hem had gestuurd. ‘Shit.’ zei hij zacht. Eban had Camelia eerst een berichtje willen sturen. Gelukkig Nieuwjaar en tot snel superschat van me! schreef hij snel terug en stopte zijn telefoon weer in zijn mantel.

Loading Likes...

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *